در حال ویرایش دلنوشته مرثیه بی‌مزار|سین

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

به نام سکوتی که فریاد می‌زند
اثر: مرثیه بی‌مزار
به قلم: سین
ژانر: تراژدی

دیباچه:
در دیاری که خاطره‌ها پیش از تولد می‌میرند، واژه‌ای بی‌یاور در دل سکوتی بی‌حد حیات گرفت. نه از ژاد فروغ بود، نه از ژاد تیرگی؛ شاید از ژاد دم لحظه‌ای که چراغ‌ها خاموش می‌شوند و هیچ‌ک.س نمی‌پرسد چرا.
این روایت، نه برای تسلی‌ست، نه برای امید؛ شاید برای آن‌هایی‌ست که در دلشان صدایی هست که هرگز شنیده نمی‌شود.
هر خط، زخمی‌ست که با جوهر نوشته شده؛ و تکه‌ای از روحی‌ست که خودش را فراموش کرده.
و در پایان، شاید هیچ پایانی نباشد؛ فقط سکوتی که از دلِ هزار فریاد عبور کرده و هنوز بی‌صداست.
​

---

ژاد: کلمه‌ای پارسی اصیل به معنای جنس​

 

[NOGHRE]

•○°●‌| به نام خالق واژگان ‌|●°○•°

نویسندگان گرامی صمیمانه از انتخاب انجمن کافه نویسندگان برای ارائه آثار ارزشمندتان متشکریم!
‌‌
‌
پیش از شروع تایپ آثار ادبی خود، قوانین و نحوه ی تایپ آثار ادبی در"انجمن کافه نویسندگان" با دقت مطالعه کنید.
‌‌​

---

قوانین تایپ دلنوشته​

---

پس از گذشت حداقل ۱۵ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد دل‌نوشته بدهید. توجه داشته باشید که دل‌نوشته‌های تگ‌دار نقد نخواهند شد و در صورت تمایل به درخواست نقد، قبل از درخواست تگ این کار را انجام بدهید.
​

---

درخواست نقد دلنوشته​

---

پس از نقد پست میتوانید برای تعیین سطح اثر ادبی خود درخواست تگ بدهید.
​

---

درخواست تگ برای دلنوشته ‌​

---

شما می‌توانید پس از درخواست تگ درخواست جلد بدهید
‌​

---

درخواست جلد​

---

همچنین پس از ارسال 20 پست پایان اثر ادبی خود را اعلام کنید تا رسیدگی های لازم نیز انجام شود..​

---

اعلام اتمام آثار‌​

---

اگر بنا به هر دلیلی قصد ادامه دادن اثر ادبی خود را ندارید می توانید درخواست انتقال به متروکه بدهید تا منتقل شود..
‌​

---

درخواست انتقال به متروکه​

---

‌
○● قلمتان سبز و ماندگار●○
«مدیریت تالار ادبیات»​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

خلاصه
او نیامد، اما همه چیز از او آغاز شد.
نه نامی داشت، نه گذشته‌ای، فقط ردّی از بودنش در خاطراتی که هرگز اتفاق نیفتاد.
تنهایی‌اش شبیه اتاقی بود که در آن هزاران صدا پیچیده‌اند، اما هیچ‌ک.س نیست که گوش بدهد.
در هر گفته، تکه‌ای از یک زندگیِ نانوشته را خواهی دید؛ نه به ترتیب، نه با منطق، بلکه با احساسی که مثل بوی خاک باران‌خورده، ناگهان به جانت می‌نشیند.
و شاید در پارت آخر، بفهمی که این داستان، از اول هم قرار نبود کسی را نجات دهد.​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

در سکوتِ شب، صدایی آمد که هیچ‌ک.س نشنید.
نه از بیرون، که از درونِ استخوان‌هایش.
او به دنیا نیامده بود، اما خسته بود.
و خستگی‌اش، نامی نداشت.
چشم‌هایش باز بودند، اما هیچ تصویری عبور نمی‌کرد.
نه نور، نه تاریکی؛ فقط یک خاکستریِ بی‌هویت.
او به خودش نگاه می‌کرد، بی‌آنکه خودش را بشناسد.
و آن نگاه، هر شب غریبه‌تر می‌شد.​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

پنجره‌ای بود که رو به هیچ‌ک.س باز نمی‌شد.
باد می‌آمد، اما بوی کسی را نمی‌آورد.
او منتظر نبود، فقط نمی‌دانست کجا باید نباشد.
و نبودنش، شبیه بودن همه بود.
در دلش، صدایی می‌پیچید که نه آغاز داشت، نه پایان.
مثل زمزمه‌ای از خاطره‌ای که هرگز اتفاق نیفتاده.
او با آن صدا زندگی می‌کرد، چون هیچ صدای دیگری نبود.
و آن صدا، هر شب کمی بیشتر خاموش می‌شد.​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

یک صندلی خالی، همیشه روبه‌روی او بود.
نه برای کسی، نه برای خودش؛فقط برای خاطره‌ای که هرگز ننشست.
او با سایه‌اش حرف می‌زد، اما سایه‌اش همیشه دیر می‌رسید.
و دیر رسیدن، تنها چیزی بود که همیشه به موقع بود.
در آن اتاق، هیچ چیز جابه‌جا نمی‌شد، جز اندوه.
اندوهی که مثل گرد و غبار، روی همه چیز نشسته بود.
او هر روز آن صندلی را نگاه می‌کرد، بی‌آنکه منتظر کسی باشد.
و نگاهش، مثل دعاهایی بود که هرگز به آسمان نرسیدند.​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

در تقویمش، هیچ روزی با نام خودش نبود.
فصل‌ها می‌آمدند، اما هیچ‌کدام لباس او را نمی‌پوشیدند.
او نه زمستان بود، نه تابستان؛ فقط یک دمای فراموش‌شده.
و فراموشی، تنها چیزی بود که به یادش مانده بود.
هر روز، مثل تکرارِ یک اشتباه بی‌نام بود.
او در لحظه‌ها گم می‌شد، بی‌آنکه کسی دنبالش بگردد.
زمان از کنارش عبور می‌کرد، مثل رهگذری بی‌تفاوت.
و عبور، دردناک‌تر از ماندن شده بود.​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

در خواب‌هایش، هیچ‌ک.س بیدار نمی‌شد.
او بیدار بود، اما خواب می‌دید که خواب است.
و در آن خواب، کسی گریه نمی‌کرد؛ فقط صدای گریه می‌آمد.
صدایی که از خودش نبود، اما در خودش می‌پیچید.
او با آن صدا نفس می‌کشید، چون هوا دیگر کافی نبود.
هر شب، خوابش را می‌نوشت، بی‌آنکه واژه‌ای داشته باشد.
و آن نوشته‌ها، مثل خاکسترِ رویاهای سوخته بودند.
او در خواب، تنها نبود؛ اما هیچ‌ک.س هم نبود.​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

او هرگز گریه نکرد، چون اشک‌هایش از قبل خشک شده بودند.
نه از درد، که از تکرارِ بی‌دلیلِ بودن.
در آینه، خودش را نمی‌دید؛ فقط ردّی از کسی که شاید بوده باشد.
و آن رد، هر شب کم‌رنگ‌تر می‌شد.
او با چشمانی بی‌نور، به خاطراتی نگاه می‌کرد که مال خودش نبودند.
هر تصویر، مثل تکه‌ای از یک فیلم بی‌صدا بود.
او در آن فیلم بازی نمی‌کرد؛ فقط تماشاچیِ بی‌دعوت بود.
و تماشا، خسته‌تر از بازی بود.​

 

[اقیــانــــــوساقیــانــــــوس عضو تأیید شده است.]

در خاطرات دیگران، جایی نداشت.
نه چون فراموش شده بود، بلکه چون هرگز نوشته نشده بود.
او مثل حاشیه‌ای بود که هیچ متنی به آن نرسید.
و حاشیه‌ها، همیشه بی‌صدا می‌میرند.
او با نام‌هایی زندگی می‌کرد که هیچ‌کدام صدایش نمی‌کردند.
هر سلام، مثل تیر خلاصی بود که به سکوت شلیک می‌شد.
او در جمع، تنها بود؛ و در تنهایی، جمعی از صداهای خاموش.
و آن صداها، هرگز به زبان نمی‌آمدند.​