حیران دنبلی (زاده حدود ۱۷۸۵-۱۷۹۰) از ایل دنبلی، در منطقه آذربایجان میزیست. دیوان او شامل ۳۵۸۸ بیت است که از این تعداد، ۳۱۵۰ بیت به زبان فارسی (شامل ۳۳۳ غزل، ۶۸ رباعی، ۱۶ مثنوی و...) و ۴۳۰ بیت به زبان ترکی آذربایجانی است که او را به نخستین شاعر زن دوزبانه در تاریخ ادبیات ایران تبدیل کرده است. وی از پیروان سبک بازگشت ادبی بود و زبانی ساده و بیپیرایه داشت. اشعار او خالی از ابهامات فلسفی پیچیده است و احساسات ناب و گاه تلخ یک زن در جامعه سنتی قاجار را به تصویر میکشد.
بخش بزرگی از اشعار حیران به عشقی اختصاص دارد که در آن معشوق، دستنیافتنی و گاه ستمگر است. در این اشعار، شاعر جایگاه عاشقی زبون و نیازمند را دارد که از جفای روزگار و جدایی شکایت میکند.
مثال (ترجمه انگلیسی از فارسی):
"تا کی در بند خود اسیرم خواهی کرد؟
آیا خدایی هست که بندهای تو را باز کند؟
نمیدانم چه کردهام که تقدیر
مرا بیپروا به دام تو افکند"