نتایح جستجو

ده دقیقه برای هانس، مثل یک قرن گذشت. نفسش را حبس کرده بود و به صداهای پشت خط گوش می‌داد. تا اینکه دوباره صدای پیرمرد، با لحنی که دیگر گرمایِ پیش را نداشت پیچید: -‌ خیر... متأسفم جوان، ما هیچ نامه‌ای با این نام و نشانی نداریم. زمین زیر پایش خالی شد و تمامِ وجودش در یک لحظه، به ته چاهی تاریک سقوط...

هانس با تعجب به او نگاه کرد و گفت: -‌ شما که خودتون حساب کردید! برناردو با همان اخمِ همیشگی که مثل یک چینِ عمیق روی پیشانی‌اش جا خوش کرده بود، سری تکان داد و گفت: -‌ حساب کردم، ولی به حساب‌های خودم اعتماد ندارم. تو هم یه دور ببین کم و کسری نداره؛ می‌خوام پولِ مالیات و کرایه رو بدم. هانس این...

کریستین سری به نشانه‌ی تأیید تکان داد و با همدلی گفت: -‌ درسته، درسته. اما زیادی به حرف‌هاش اهمیت نده. برناردو یک پیر غرغروست که دلش هوای صلح داره ولی زبانش بلد نیست آرام بگیره. فقط مطیعش باش، کارت رو بکن و بذار حرف‌هاش مثل باد از گوشت عبور کنه. هانس اما ناگهان صدایش را پایین آورد، طوری که کسی...

سالن به یکباره خاموش شد. آلفردو با وحشت به هانس نگاه کرد. قاضی با چهره‌ای درهم‌رفته، چکش را محکم به میز کوبید و فریاد زد: -‌ این دادگاه جای توهمات شما نیست، آقای مولر! اما هانس لبخند زد. لبخندی که در آن، آرامشِ یک دیوانه و حقیقتِ یک عاشق، با هم عجین شده بود. او آهسته نشست و به صندلی خالی نگاه...

روی صندلیِ متهمان نشست. چوب سردِ صندلی، مثل پوسته‌ای بیگانه، زیر بدنش حس می‌شد. آلفردو که هانس را اینگونه پژمرده و ناامید می‌دید، دلش به درد آمد. یاد روزهایی افتاد که هانس را در کارگاه نقاشی‌اش در مارسی دیده بود؛ مردی با موهای جوگندمی و چشمانی که از شوقِ کشیدنِ یک غروبِ دیگر می‌درخشید. حالا، آن...