نتایح جستجو

پست 30 شاید نیم‌ساعتی می‌شد که برای رسیدن به مقصد توی راه بودیم. تمام مدت حرفی بینمون ردوبدل نشد و پروا بادقت مشغول رانندگیش بود. از پنجره خیره به بیرون بودم و شهری که امید داشتم شهر من باشه. پروا مدام برای رسیدن به مقصدی که بی‌صبرانه منتظرش بودم، برای پیدا کردن مسیر به گوشیش نگاه می‌کرد. من...

لطف دارین🌸

ممنونم میدونم که خیلی به تاخیر افتاده؛ اما تمام سعیم رو میکنم جبران بشه.

سلام بله

سلام این آخرین پستی هست که گذاشتم

با سلام. یک پست https://forum.cafewriters.xyz/threads/36685/post-401694

پست 29 کلید که توی در قهوه‌ای هال چرخید، قامت کوتاه آقا حسن توی دیدم قرار گرفت. یک‌ لحظه من رو عجیب یاد مشتی حسین انداخت. دروغ چرا، به‌ شدت دلتنگ روزهایی بودم که با نبات حرف می‌زدم و حالم رو خوب می‌کرد، مشتی حسینی که با تمام مهربونیش اجازه نداد آب توی دلم تکون بخوره. انقدر غرق افکار و گذشته‌...

توی تمام ویراستاری هایی که من خوندم، میگن که عدد توی متن رمان باید به حروف نوشته بشه، برای همین من هم به حروف مینویسم.

با سلام. یک پارت https://forum.cafewriters.xyz/posts/387045/

پست 28 به هر سختی که بود غذام رو تموم کردم و بعد از شستن ظرف‌ها، از آشپزخونه بیرون می‌اومدم که صدای آقا حسن من رو از حرکت وا داشت. «هرجور که شده باید درستش کنی!» صدایش از اتاق امتداد آشپزخونه می‌اومد و این حالت دستوری از آقا حسن بعید بود. چند ثانیه بعد صدا قطع و در اتاق باز شد. «تو اینجایی؟!»...

با سلام. یک پارت https://forum.cafewriters.xyz/threads/36685/post-386282

پست 27 از اینکه خودش راحتی رو شروع کرده بود و حالا برام رجز می‌خوند، کمی جا خوردم. تضاد خاصی توی رفتارش بود که درک کردنش برام مثل حل کردن یه معما، زمان می‌خواست. با صدای بلندی شروع به خندیدن کردم و با لیوان آبی که توی دستش بود به سمتم اومد. «نوش جان!» سری تکون دادم و تشکر کوتاهی کردم: «ممنون!»...

سلام یک پارت https://forum.cafewriters.xyz/threads/36685/post-382340

پست 26 تنها به گفتن همین حرف اکتفا کردم و آتیش این اتفاق بیشتر از همه دامن خودم رو می‌گرفت. نگاهم رو روی قاب رومیزی که اسم (اسماعیل شمسی‌پور) حک شده بود، ثابت موند. بمی صدای سرهنگ، مو به تنم سیخ کرد. «من به همکارانم توی قسمت مفقودی‌ها می‌گم که چک کنن. یه شماره تماس بذارین و منتظر خبر باشین.»...

سلام. یک پارت https://forum.cafewriters.xyz/threads/36685/post-372512

پست 25 واقعا دیدنش شانس بزرگی بود و اینکه انقدر به من محبت داشت، لحظه‌ای باعث شد بخوام تمام ماجرا رو براش تعریف کنم؛ اما از طرفی ترسیدم که باور نکنه و نتونم ادامه بدم. کمی تعلّل کردم و سکوتم رو که دید، پرسش‌گر شد: «چرا پیاده نمی‌شی؟ تمام مسیر توی سکوت بودی و هرچی که پرسیدم جواب درستی ندادی...

سلام. یک پارت https://forum.cafewriters.xyz/posts/360405/

پست 24 انتظار لبخند دندون‌نمای پهنش رو نداشتم. فکر نمی‌کردم از یه غریبه اینجور استقبال کنن. از فرصت استفاده کردم و ادامه دادم: «داخل‌شهر می‌ری؟» به سمت در کمک‌راننده خم شد و با گرفتن دستگیره‌اش، بازش کرد. خودم رو عقب کشیدم و با تعلّل، منتظر حرکت بعدیش موندم که سرجاش برگشت. «بشین، می‌رسونمت.»...

با سلام. یک پارت @ماه پیشونی https://forum.cafewriters.xyz/posts/351540/

پست 23 معلوم بود کدخدا دل پری از این پسر ناخلف داشت که با آه سوزناکی ادامه داد: «باخودم فکر کردم بهترین راه اینه که مردم دیگه به شهر نرن و اگرم می‌رن بااجازه من باشه تا بتونم بفهمم.» درحالی‌که مغزم تازه جون گرفته بود، بی‌مقدمه پرسیدم: «پس چرا تمام راه‌های ارتباطی رو قطع کردی؟ مثلا تلفن که بشه...