همگانی جهنمی

[جهنم]

بله حضرت مولانا...
کار دلم به جان رسد، کارد به استخوان رسد،
ناله کنم، بگویدم: «دم مزن و بیان مکن.»

 

[جهنم]

هر روز غم تازه‌تری آمد و نگذاشت
دنبال غم کهنه‌ی دیروز بگردیم،
ما حنجره در حنجره در حنجره بغضیم
ما آینه در آینه در آینه دردیم.

 

[جهنم]

هزار بار مرا سوختی و دم نزدم
که مِهر در جگر و مُهر بر زبانم بود...

 

[جهنم]

ما مرگ را زیسته‌ایم؛ این آواز غمناک به درازای عمرمان خواهد بود.

 

[جهنم]

مشت بر دیوار و سر بر سنگ و دندان بر جگر
لب فرو بستیم و راهی جز شکیبایی نبود..

 

[جهنم]

چه بر تو گذشت که بجای پایان رنج‌ها ، به پایان خود می‌اندیشی.؟

 

[جهنم]

بله حضرت مولانا...
کار دلم به جان رسد، کارد به استخوان رسد،
ناله کنم، بگویدم: «دم مزن و بیان مکن.»

 

[جهنم]

ما از مردم بیشتر از خدا می‌ترسیم. خداوند گناهان را می‌بخشد، ولی مردم حتی بخاطر مهربانی، ما را مجازات می‌کنند.
- برادران کارامازوف - داستایفسکی

 

[جهنم]

داستایفسکی می‌دونست که داشتن یه آدم امن چقدر مهمه که تو رمان جنایت و مکافات نوشت:

‏«هر کس باید بتواند به جایی پناه آورد، چون مواردی پیش می‌آید که حتماً لازم است انسان بتواند به یکجا، به هر کجا که باشد برود.»