مقدمه:
آیا تا به حال فکر کردهاید که چرا برخی از ما، وقتی چراغها خاموش میشوند و تصویر «دیگری» روی پرده جان میگیرد، نه فقط چشمانمان، که ضربان قلبمان را هم میبندیم؟ این فقط یک ترس ساده از یک داستان خیالی نیست؛ این رویارویی ناگزیر با «تاریکی مهارشده» است. نامش را کینماتوفوبیا میگذارند، اما در حقیقت، این یک «گریز غریزی» از مواجهه با ناخودآگاه خودمان است.
آیا تا به حال فکر کردهاید که چرا برخی از ما، وقتی چراغها خاموش میشوند و تصویر «دیگری» روی پرده جان میگیرد، نه فقط چشمانمان، که ضربان قلبمان را هم میبندیم؟ این فقط یک ترس ساده از یک داستان خیالی نیست؛ این رویارویی ناگزیر با «تاریکی مهارشده» است. نامش را کینماتوفوبیا میگذارند، اما در حقیقت، این یک «گریز غریزی» از مواجهه با ناخودآگاه خودمان است.