دلنوشته [ سید علی صالحی ]

[نهنــگنهنــگ عضو تأیید شده است.]

کاش اینجا بودی ؛
همین کنار خودم
و من یادم می رفت که ،
خسته ام ، خرابم ، ویرانم ...

- سید‌علی‌صالحی -

 

[سمانهسمانه عضو تأیید شده است.]

اگرچه گفته‌اند
دهان تو را دوباره خواهیم بست
اما نگرانِ سکوتِ من نباش،
چشم‌های دلواپسِ من
باز با تو سخن خواهند گفت.

اگرچه خواسته‌اند
چشم‌های مرا دوباره ببندند
اما نگرانِ ندیدنِ دنیا نیستم
دست‌های خستهٔ من
باز با تو سخن خواهند گفت.
اگرچه آمده‌اند
دست‌های بستهٔ مرا خسته کرده‌اند
اما نگرانِ سر زدنِ سپیده‌دم نباش
نَفَس‌های روشنِ من
باز با تو سخن خواهند گفت.

اگرچه
گفته
خواسته
و آمده‌اند مرا برای همیشه
با خود بُرده‌اند
اما نگرانِ من نباش
غیاب من
تا اَبَد
با تو
سخن خواهد گفت.​

 

[سمانهسمانه عضو تأیید شده است.]

ری‌را …!
همگان به جستجوی خانه می‌گردند،
من کوچه‌ی خلوتی را می‌خواهم
بی ‌انتها برای رفتن
بی ‌واژه برای سرودن

و یادهای سالی غریب
که از درخت گفتن
هزار بوسه‌ی پاسخ می‌طلبید!

بگذریم … ری‌را!
از گوشه‌ی چشم نگاهی کن:
دو قناری خسته بر سیم تلگراف
دوردست بی‌رویای مرا می‌نگرند،
درست مثل منند
تبعید ترانه‌ای ناخوانا
که زمزمه‌اش …
سرآغاز رفتن به شیراز است!
اگر فکر می‌کنی دروغ می‌گویم
همین امشب از فال سربسته‌ی چراغ
یا آهسته از خود حضرت حافظ بپرس​

 

[سمانهسمانه عضو تأیید شده است.]

سید علی صالحی:

همه ما
فقط حسرت بی پایان یک اتفاق ساده ایم
که جهان را،
بی جهت، یک جور عجیب جدی گرفته ایم...

 

[.مَرزمِه..مَرزمِه. عضو تأیید شده است.]

دوست داشتنت،
اندازه ندارد ،پایان ندارد
گویی بایستی بر ساحل اقیانوس و
موج‌های کوچک و بزرگ مکرر را
بی انتها بشماری..

 

[.مَرزمِه..مَرزمِه. عضو تأیید شده است.]

وقتی به توفڪرمی ڪنم
تازه می فهمم چقدربسیارم من
به این همه اندڪ!
هرڪجاڪلمه ڪم می آورم
تورابلندبه نام ڪوچڪت آوازمی دهم
بی بروبرڪَرد
هفت شب وهفت روزتمام
می بینی داردازآسمان واژه می بارد.
:)

 

[.مَرزمِه..مَرزمِه. عضو تأیید شده است.]

بالای سَرَم
قاب عکس قديمی ری‌را:
رَدِ پای کودکانی بر کناره‌ی آب،
يادگاریِ دوری از ادامه‌ی دريا،
و مرغِ خاموشِ مهاجری در مِه.
حالا چه ... خانه‌نشينِ بی‌ارتباطِ عشق؟
حالا تکيه به ديوارِ ساکتِ اين همه زمستان چه می‌کنی؟!
خودم اينجا
خيالم جايی دور،
دستم حوالیِ فالی از حافظ،
و شوقی عجيب که انگار پُر از عطرِ بوسه است،
انگار تو اصلا نرفته‌ای،
انگار تو اصلا از صحبتِ رفتن
چيزی به خاطرِ چراغ
خطی به خاطرِ من
حرفی به خاطرِ دريا نياورده‌ای!
رو به آينه برمی‌گردم
چراغ، بالای رَفِ مَرمَر است وُ
آب در پياله‌ی مس،
طبيعی‌ست که هر ميخکِ تشنه‌ای
از تولدِ نابهنگامِ تابستان می‌ترسد،
اما به هر حال بايد بروم،
بروم زيارتِ بوسه،‌ زيارتِ باران، زيارتِ نور،
می‌گويند همه‌ی شاعرانِ بزرگ
برادرانِ بينایِ باران و بوسه بوده‌اند،
و من ری‌را ... را دوست می‌دارم
ستاره و يحيی، حسن، هُدی، نسيما و نسرين را،
سارا و همسرم، و سَحَر ...
که با عموی آينه‌خوان خود از خوابِ گريه رفت،
و بعد شما را که می‌رويد،‌ پيش از شکستن شب حتی
نزديکِ نمازِ علاقه ... شفاعتم می‌کنيد.
چه خوب شد که من از سَرِ سادگی
صحبتِ باد و چرت و پرتِ پاييز را باور نکرده‌ام.
دارم زلال می‌شوم
زلال مثل معنیِ آب و آينه در عيدِ بوسه‌ها،
زلال مثل يک ستاره‌ی دانا،
که آهسته در شبِ ناروا
به رويای روشنِ فانوس و گريه رسيده است.
حالا چه؟!
حالا بالای سَرَم
صحبتِ چند کبوترِ بی‌خيال از خوابِ سنگ وُ
سايه‌سارِ زمستان است.
ديگر در اين دقيقه‌ی بينا
خاموش و خانه‌نشين نخواهم شد،
دارد قابِ قديمی دريا می‌شکند،
کودکان از کناره‌ی آب
به خوابِ خانه برمی‌گردند،
مِه فرونشسته است،
و خانه پُر از آوازِ يکريزِ همان مرغِ مهاجر است.

 

[.مَرزمِه..مَرزمِه. عضو تأیید شده است.]

چه می شود
اگر زندگی، زندگی باشد
ما آسان باشیم
آسمان، وسیع ، آوازها عجیب
اصلا نگران نگفتن نباشیم !
برویم پشت سرمان را
تا هفت پشت هرچه بی خیال نگاه نکنیم !
خیال کنیم رفته ایم!
خل شده ایم
داریم خیره به خواب خودمان
خواب خودمان را می بینیم...!

 

[.مَرزمِه..مَرزمِه. عضو تأیید شده است.]

و چه ارزان می‌فروشیم ..
لذت با هم بودن را ..
چه زود دیر می‌شود !
و نمی‌دانیم که فردا می‌آید ..
شاید ما نباشیم !