دلنوشته منی در آن سوی جهان | به قلم طوفان

[Tufan]

نام اثر: منی در آن سوی جهان
نام نویسنده: طوفان
ژانر: تراژدی، فلسفی، روانشناسی
مقدمه:
همیشه زمانی در زندگانی آدمیان فرا می‌رسد که
تکه‌ای از خود را گم می‌کنند، بدون آن‌که بفهمند. این آغاز ماجرا است.
زمانی که متوجه این کمبود بشوند، شاید بیشتر از یافتن نیمه‌ی گمشده‌شان می‌کوشند. این یک تلنگر است.
گمشده دورتر و دورتر می‌شود.
می‌توانی آن را بیابی اما جایی در آن سوی جهان هستی و این نقطه‌ای نامعلوم است میان آغاز و پایان تو... .
پایانت، یا مرگ است و یا گمشدگی ابدی... .

تقدیم به منی که دیر فهمیدم جزئی از من بود.

 

[FOROZESHFOROZESH عضو تأیید شده است.]

•○°●‌| به نام خالق واژگان ‌|●°○•°

نویسندگان گرامی صمیمانه از انتخاب انجمن کافه نویسندگان برای ارائه آثار ارزشمندتان متشکریم!
‌
پیش از شروع تایپ آثار ادبی خود، قوانین و نحوه ی تایپ آثار ادبی در"انجمن کافه نویسندگان" با دقت مطالعه کنید.
‌‌​

---

قوانین تایپ دلنوشته​

---

پس از گذشت حداقل ۱۵ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد دل‌نوشته بدهید. توجه داشته باشید که دل‌نوشته‌های تگ‌دار نقد نخواهند شد و در صورت تمایل به درخواست نقد، قبل از درخواست تگ این کار را انجام بدهید.
​

---

درخواست نقد دلنوشته​

---

پس از نقد پست میتوانید برای تعیین سطح اثر ادبی خود درخواست تگ بدهید.
​

---

درخواست تگ برای دلنوشته ‌​

---

شما می‌توانید پس از درخواست تگ درخواست جلد بدهید
‌​

---

درخواست جلد​

---

همچنین پس از ارسال 20 پست پایان اثر ادبی خود را اعلام کنید تا رسیدگی های لازم نیز انجام شود..​

---

اعلام اتمام آثار‌​

---

اگر بنا به هر دلیلی قصد ادامه دادن اثر ادبی خود را ندارید می توانید درخواست انتقال به متروکه بدهید تا منتقل شود..
‌​

---

درخواست انتقال به متروکه​

---

‌
○● قلمتان سبز و ماندگار●○
«مدیریت تالار ادبیات»​

 

[Tufan]

گاهی نقطه شروع ما انسان‌ها نه فقط با تولد آغاز و نقطه پایان نیز مرگ نخواهد بود.
بلکه نقطه آغاز و پایان، جایی میان خودشناسی و عوض شدن شخصیت قرار می‌گیرد.
تولد آغازین و مرگ پایانی به خواست ما نیست، در صورتی که خودشناسی و عوض شدن انسان‌ها بی‌آن‌که بدانند به دست خودشان انجام می‌گیرد.

 

[Tufan]

گورستان‌های زیادی سرتاسر هر انسانی را در بر می‌گیرد. این گورستان‌ها گاه محل دفن کسی که دوستش داری و گاه محل دفن خودت خواهند بود.
گاه زود به زود به قبر‌ها سر می‌زنی و هر بار سنگشان را می‌شویی. گاهی هم فراموش‌شان می‌کنی. اما من سر زدن دوباره را نمی‌خواهم. من خود قبلی‌ام را می‌خواهم.
شاید اگر در رویایی شیرین می‌زیستم، بازگشتم خواسته‌‌ی کوچکی بیش نبود اما... .
من خودم را گم کردم. او دفن شد. در جهانی که نه رویایی بود و نه شیرین... .

 

[Tufan]

نمی‌دانم دقیقاً از کجا آغاز شد. شاید از روزی دلگیر زیر باران یا حتی روزی کاملا آفتابی... .
شاید از شکسته شدن لیوان یا خراب شدن یک متن، دقیقا نمی‌دانم.
شاید زمانی دریافتم من، من نیستم که فرسخ‌ها دورتر با لبخندی تلخ مرا نظاره می‌کرد. دیگر مثل همیشه نبودم و تنها اشتیاقی که در من زنده بود، یافتن یک گمشده بود.
تمام ورق‌هایی که با اشتیاق به دیوار آویخته بودم را برداشتم و گلدان‌ها را دور از چشم مخفی کردم که شاید او غمگین شود و برای تلافی بازگردد.

 

[Tufan]

اما او... .
نه تنها بازنگشت، بلکه دورتر و دورتر شد و من تنها توانستم رفتنش را تماشا کنم.
به نظر نمی‌آمد خیال آمدن داشته باشد. او هم از دنیا بریده و از تمامی آدم‌ها رنجیده بود.
منِ عزیزم، بی‌شک اگر من هم بار دیگری به این دنیا معرفی شوم، از انسان‌ها فاصله خواهم‌ گرفت.

 

[Tufan]

دنیا را بی‌وجود همه تصور کرده بودی، غیر از خودت... .
می‌دانی دنیا بدون تو چگونه است؟ سرد و بی‌روح... .
درست مانند مزرعه‌ای که سال‌ها است محصولی ندارد. دنیا بدونِ تو چیزی کم دارد. حس وجود تو، حرف‌های دلگرم کننده‌ات، نظراتی که سعی می‌کردی بی‌منظور باشند و یک خنده تو همگی از جهان گریختند و دیگر... بازنگشتند. هر کسی در دنیا به اندازه خودش تاثیری می‌گذارد، چنانچه روزی نباشد، انگار هستی چیزی کم دارد.

 

[Tufan]

جالب است، نه؟ شاید قلق همه را خوب بدانم اما... .
حتی ذره‌ای از قلق‌های خودم را به یاد نمی‌آورم. می‌توانم باران را به آسمان برگردانم ولی تو را به خودم، شاید هرگز.
هر بار سعی دارم با روش‌های تو تصمیم بگیرم، انگار حتی دیگر لجباز هم نیستم.

 

[Tufan]

به نظر باران آن روز هم حتی رمق باریدن نداشت. آسمان هم ناخوش‌احوال بود و حتی نمی‌دانست چه می‌خواهد!
لحظه‌ای بارانی و لحظه‌ای دیگر رگه‌ای از رنگین‌کمان و بعد هم بادهای سرد و سوزان... .
دیگر آسمان که این‌گونه بود، انتظاری از من می‌رود؟ من حتی از آسمان هم ناخوش‌تر بودم و دنبال فردی که مانند خودم حالم را درک کند.

 

[Tufan]

یک حرکت، یک امید، یک راه و یک جرقه می‌توانست باعث ادامه دادن شود. می‌توانست از دور‌ شدن جلوگیری کند و ذره‌ای از من قبلی را بازگرداند.
اما اگر روزی نیروی جاذبه‌ای وجود نداشت و زمین همانند فضا می‌شد، آن روز من هم حتما حرکت می‌کردم. آخر سر همه‌ی کار‌ها بهانه‌گیر شده بودم و چه بهانه‌ای بهتر از "نمی‌توانم" ؟
فکر می‌کنم " نمی‌توانم" باز هم به فرهنگ لغات اضافه شده و کارها را به عجیب‌ترین روش ممکن سخت می‌کرد.