نتایح جستجو

ترسم این قوم که بر دُردکشان می‌خندند در سر کار خرابات کنند ایمان را

أحضنی و کأنی سأموت غداً، و ماذا عن الغد؟ أحضنی و کاننی عدتُ… مرا جوری در آغوش بگیر که انگار فردا می‌میرم، و فردا چطور؟ جوری در آغوشم بگیر که انگار از مرگ بازگشته‌ام… «نزار قبانی» (تقدیم به کسانی که ذلت فرار را به سختی ماندن ترجیح می‌دهند…) (۱) «مرگ» امروز صبح وقتی از خواب بیدار می‌شوم،...

تیغه ی زنجان بخزد بر تنت خون دل منزویان گردنت شاعر اگر رب غزل خوانی است عاقبتش نصرت رحمانی است

تو شمعِ انجمنی، یک‌زبان و یک‌دل شو خیال و کوشش پروانه بین و خندان باش

تیر آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش رحم کن بر جان خود پرهیز کن از تیر ما

از همان بن بست باران خورده پیچیدم به چپ از کنارت رد شدم آرام، گفتی: مستقیم! زل زدی در آینه اما مرا نشناختی این منم که روزگارم کرده با پیری گریم

«به نام یزدان» نام داستان کوتاه: قرار است بمیرم نویسنده: منصوره صادقی ژانر: معمایی، علمی- تخیلی ( sci-fi ) خلاصه: ما هم به نوعی کارمند خدماتی کفن و دفنیم. اما نه از آن عادی‌هایش. وقتی مرگ از نوع تصادف شدید یا حادثه‌های دهشتناک باشد؛ آن جسدهای آش و لاش شده، با مغزهای متلاشی و صورتی که دیگر...

آتشی بودی و هروقت تو را می ديدم مثل اسپند دلم جاي خودش بند نبود مثل يک غنچه که از چيده شدن می ترسيد خيره بودم به تو و جرأت لبخند نبود

دردم از یار است و درمان نیز هم دل فدای او شد و جان نیز هم

آخرین کتابی که کامل خوندم (شنیدم) کتاب «وقتی نیچه گریست» به قلم اروین یالوم بود اروین یالوم که خودش از بزرگان ادبیات و روانشناسیه سبک خیلی عجیب و خاصی برای نوشتن این کتاب انتخاب کرده بود و اون اتفاقات خیالی با شخصیت های کاملا واقعی بود. همه شخصیت‌های این داستان که مهم تریناشون فردریش نیچه...

دیریست که رندانه شرابی نکشیدیم در گوشهٔ باغی می نابی نکشیدیم

این نان و آب چرخ، چو سیل است بی‌ وفا من ماهی‌ام، نهنگم و عمانم آرزوست

دوش می آمد و رخساره برافروخته بود تا کجا باز دل غم زده ای سوخته بود

من از آن روز که در بند توام آزادم پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم

ما برون را ننگریم و قال را ما درون را بنگریم و حال را

ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت: «آمدم، نعره مزن، جامه مدر، هیچ مگو»

راه دهید یار را، آن مه ده چهار را کز رخ نور بخش او، نور نثار می رسد

مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم

من نشستم بروی مِی بخری برگردی... ترسم این است مسلمان شده باشی جایی!