مشاعره مشاعره غزل

[پناه.]

می‌تپد از یاد عشق، دلُ جان و جهان
چرا همتای آن چشمان نیست، در این جهان؟

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی
که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی