محفل ادبی ▪︎ کوچه‌یِ مَکث، پلاکِ سُکوت ▪︎

[دلبَهــآر]

بسم النّــــور


.
.
بعضی‌وختا کلمات کوچ می‌کنن..
میرن سمت زمستونِ وجود به جستجویِ معنای خودشون..
تهش میرسن به کوچه‌یِ مکث، پلاکِ سکوت..
.
.​

 

[دلبَهــآر]

مغروری و شمالِ دلت ناخدایِ توست
تنها بجنگ
لشکرت انگشت‌های توست..

؛بهدین اروند​

 

[دلبَهــآر]

از ارتفاعِ پستِ خودم هم فروترم
با خاطراتِ پُشتِ سرم روبروترم


؛بهدین اروند​

 

[دلبَهــآر]

چه رنجی کشیده‌ای از عادتت به من...


؛پابلو نرودا​

 

[دلبَهــآر]

هنوز نمی‌دانم چرا انسان بودن را انتخاب کرده‌ام
وقتی می‌توانستم شاخه‌ای گُل،
برگی تاخورده از یک کتاب
یا پروانه‌ای رنگین بال در این دنیا باشم...

​

 

[دلبَهــآر]

چه میشد اگر دور نبودیم
که هر روزمان همین طور ساده و گرم،
کنار یک فنجان چای می‌گذشت...
چای بخار می‌کرد، هوا بوی باران می‌داد
و خنده‌هایمان روی میز می‌ریخت...
انگار فاصله فقط بهانه‌ای بود برای فهمیدن اینکه هیچ چیز بین ما عوض نشده...
نه حرف‌ها
نه نگاه‌ها
نه حتی سکوت‌هایی که همیشه پر از حرف بود...​