چالش چالش نیمکت چوبی | • کتاب زندگی •

[Tiam.RTiam.R عضو تأیید شده است.]

«به‌نام یزدان پاک »

چنین می‌پندارم که زندگی، دیوانه‌ای‌ست
که با هر دمِ ما، ورقی تازه می‌گشاید
و ما در این صحنه‌ی یگانه‌ی هستی،
هم نگارنده‌ی تقدیر و هم قهرمانِ بی‌بدیلِ خویشیم.
در بستری واحد همزمان جاری…
نه دستی برایمان سرآغاز نگاشته
و نه کسی رازِ فرجام را فاش کرده است.

ما خود تار و پودِ روایتیم
در سکوتِ میانِ سطرهانفس می‌دوزیم.
گاهی در بندی به حکمِ تقدیر جا می‌مانیم
و گاه خویش را به حاشیه‌ها می‌کشانیم؛
تا از دیده‌ی زمانه، پنهان‌تر بمانیم.

​

 

[Tiam.RTiam.R عضو تأیید شده است.]

«به‌نام یزدان پاک »

با تشکر از سارای عزیزم که داخل چالش ما شرکت کردن.
طبق پاسخ‌های ایشون متن کوتاه از خلاصه کتاب زندگیشون رو نوشتیم که امیدوارم به دلشون بشینه.

@سارا مرتضوی

وقتی قلم را برداشتم، نمی‌دانستم چه چیزی از دل من بیرون خواهد آمد. شب‌ها در سکوت نوشتن را آغاز کردم، با ترس و امید در هم آمیخته. این دفتر نخستین شاهدِ درون من بود، روی میز چوبی ساده‌ای در اتاقی روشن؛ جایی که نور صبحگاهی از پنجره به آرامی می‌تابید و سایه درخت رقصی آرام بر دیوار می‌انداخت. «اولین قلم» نام آغازین این سفر بود‌؛ سفری به عمق وجود، به دور از هیاهوی جهان و با وسواسی خاص در انتخاب واژگان.

رویای ناشر شدن، همچون ستاره‌ای دوردست در آسمان شب ذهنم می‌درخشید. بارها در کشاکش شک و تردید، قلم را زمین گذاشتم و دوباره برداشتم. هر کلمه، تلاشی بود برای ساختن پلی میان دنیای درونم و آنچه می‌خواستم با دیگران به اشتراک بگذارم. «رویای ناشر شدن» فقط یک آرزو نبود، بلکه اراده‌ای بود برای بخشیدن صدایم به سکوت.

فصل «دلنوشته‌های بی‌صدا»دشوارترین بخش بود، جایی که مجبور بودم به درون تاریک‌ترین زوایای روحم سفر کنم. هر خط، قطره‌ای از جان من بود که بر کاغذ می‌ریخت. در آنجا اعترافاتی خام و بی‌پرده، ترس‌های پنهان و امیدهای سرگردان را نقش زدم. این صفحات، آینه‌ای بودند از «رهایی و ترس»، نبردی میان آنچه بودم و آنچه می‌خواستم باشم. آسیب‌پذیری‌ام را با هر واژه برهنه می‌کردم و این شجاعت، خود، مرا شگفت‌زده می‌کرد، حتی اگر می‌دانستم این بخش‌ها خواننده را به چالش می‌کشند.

اما در دل این دشواری‌ها «جاده‌ی رشد» پدیدار شد. نوشتن، نه تنها رهایی بخش بود، بلکه مسیری برای شناخت عمیق‌تر از خود. هر کلمه، قدمی بود در این جاده‌ی پر پیچ و خم، که مرا به سوی بلوغ فکری و احساسی سوق می‌داد. فهمیدم که دارامندی واقعی، نه در ثروت مادی، که در دارِ وجود، در توانایی فکر و احساس، و در ظرفیت بی‌کران خیال من است.

«دارامندی درون»، نام فصل ششمی بود که نگاهم را به گنجینه پنهان درونم دوخت. ثروت من، نه در سیم و زر، که در این کلمات بود، در این گفت‌وگوی صمیمی با خویشتن. این کتاب، دعوتی بود برای کشف گنجینه‌ای که در قلب هر انسانی نهفته است. در این صفحات، صدای قلبم را می‌نوشتم، «تا شاید کسی در سکوت، با من حرف بزند.»

حالا که به «آینه‌ی آینده» می‌نگرم، می‌دانم که این کلمات، فراتر از خود من خواهند رفت. به سارایی که فردا خواهم بود، به دوستی نویسنده که همیشه الهام‌بخش بود، به استادی ویراستار که راهنما بود، به خواننده‌ای که نقد صادقانه و محبت‌آمیز داشت و به آنهایی که از ابتدا تشویقم کردند، این دفتر را تقدیم می‌کنم. آرزو دارم آنها در این صفحات، شجاعت و واقعیت را بیابند.

و حالا وقتی صفحه‌ی آخر را می‌نویسم، می‌دانم که این پایان نیست، نقطه‌ی آغازی دیگر است. هر کلمه که دوام دارد، پر از نفس آینده است. هدیه‌ای‌ست که با خودم به فردای دیگری می‌برم. امید دارم هر کس که این صفحات را می‌خواند، در آن قسمتی از خود را ببیند و با خود بگوید: «چقدر واقعی بودی، سارا… من احساس می‌کنم قسمتی از خودم را در صفحاتت دیده‌ام.» این کتاب، آینه‌ای خواهد بود برای بسیاری از درون‌وقتی قلم را برداشتم، نمی‌دانستم چه چیزی از دل من بیرون خواهد آمد. شب‌ها در سکوت نوشتن را آغاز کردم، با ترس و امید در هم آمیخته. این دفتر، نخستین شاهدِ درون من بود، روی میز چوبی ساده‌ای در اتاقی روشن، جایی که نور صبحگاهی از پنجره به آرامی می‌تابید و سایه درخت، رقصی آرام بر دیوار می‌انداخت. «اولین قلم»، نام آغازین این سفر بود، سفری به عمق وجود، به دور از هیاهوی جهان و با وسواسی خاص در انتخاب واژگان.

رویای ناشر شدن، همچون ستاره‌ای دوردست در آسمان شب ذهنم می‌درخشید. بارها در کشاکش شک و تردید، قلم را زمین گذاشتم و دوباره برداشتم. هر کلمه، تلاشی بود برای ساختن پلی میان دنیای درونم و آنچه می‌خواستم با دیگران به اشتراک بگذارم. «رویای ناشر شدن» فقط یک آرزو نبود، بلکه اراده‌ای بود برای بخشیدن صدایم به سکوت.

فصل «دلنوشته‌های بی‌صدا»، دشوارترین بخش بود، جایی که مجبور بودم به درون تاریک‌ترین زوایای روحم سفر کنم. هر خط، قطره‌ای از جان من بود که بر کاغذ می‌ریخت. در آنجا، اعترافاتی خام و بی‌پرده، ترس‌های پنهان و امیدهای سرگردان را نقش زدم. این صفحات، آینه‌ای بودند از «رهایی و ترس»، نبردی میان آنچه بودم و آنچه می‌خواستم باشم. آسیب‌پذیری‌ام را با هر واژه برهنه می‌کردم و این شجاعت، خود، مرا شگفت‌زده می‌کرد، حتی اگر می‌دانستم این بخش‌ها خواننده را به چالش می‌کشند.

اما در دل این دشواری‌ها، «جاده‌ی رشد» پدیدار شد. نوشتن، نه تنها رهایی بخش بود، بلکه مسیری برای شناخت عمیق‌تر از خود. هر کلمه، قدمی بود در این جاده‌ی پر پیچ و خم، که مرا به سوی بلوغ فکری و احساسی سوق می‌داد. فهمیدم که دارامندی واقعی، نه در ثروت مادی، که در دارِ وجود، در توانایی فکر و احساس، و در ظرفیت بی‌کران خیال من است.

«دارامندی درون»، نام فصل ششمی بود که نگاهم را به گنجینه پنهان درونم دوخت. ثروت من، نه در سیم و زر، که در این کلمات بود، در این گفت‌وگوی صمیمی با خویشتن. این کتاب، دعوتی بود برای کشف گنجینه‌ای که در قلب هر انسانی نهفته است. در این صفحات، صدای قلبم را می‌نوشتم، «تا شاید کسی در سکوت، با من حرف بزند.»

حالا که به «آینه‌ی آینده» می‌نگرم، می‌دانم که این کلمات، فراتر از خود من خواهند رفت. به سارایی که فردا خواهم بود، به دوستی نویسنده که همیشه الهام‌بخش بود، به استادی ویراستار که راهنما بود، به خواننده‌ای که نقد صادقانه و محبت‌آمیز داشت و به آنهایی که از ابتدا تشویقم کردند، این دفتر را تقدیم می‌کنم. آرزو دارم آنها در این صفحات، شجاعت و واقعیت را بیابند.

و حالا وقتی صفحه‌ی آخر را می‌نویسم، می‌دانم که این پایان نیست، نقطه‌ی آغازی دیگر است. هر کلمه که دوام دارد، پر از نفس آینده است. هدیه‌ای‌ست که با خودم به فردای دیگری می‌برم. امید دارم هر کس که این صفحات را می‌خواند، در آن قسمتی از خود را ببیند و با خود بگوید: «چقدر واقعی بودی، سارا… من احساس می‌کنم قسمتی از خودم را در صفحاتت دیده‌ام.» این کتاب، آینه‌ای خواهد بود برای بسیاری از درون‌های مشابهم.​

 

[Tiam.RTiam.R عضو تأیید شده است.]

با تشکر از نقره جان که داخل چالش ما شرکت کردن.
طبق پاسخ‌های ایشون متن کوتاه از خلاصه کتاب زندگیشون رو نوشتیم که امیدوارم به دلشون بشینه.

@Noghre


آغاز همیشه در سکوت اتفاق می‌افتد. جایی که حتی صدای تپش قلبت تبدیل به نجوا می‌شود.

من در اتاقی خاکستری زندگی می‌کردم؛ اتاقی نه بزرگ، نه کوچک — فقط به اندازه‌ی خودم. میز کوچکم پر از دفترهایی بود که با وسواس نیمه‌نوشته مانده بودند، کاغذهای مچاله‌شده، یادداشت‌هایی با جمله‌های ناتمام. درست مثل من.

هر روز صبح که نور ملایم از پنجره به دیوار می‌افتاد، سایه‌ها شکل می‌گرفتند و محو می‌شدند. انگار زندگی می‌خواست هر بار از نو بنویسد و هر بار پاک کند. فصل‌ها یکی‌یکی در من ادامه داشتند؛ آغاز، گرفتن قلم، نوشتن، جنگ با خود، ناامیدی، شکست… و بعد، شروع دوباره.

یک روز قلمم شکست وسط نوشتن جمله‌ای که قرار بود آخرین جمله‌ی فصل شکست باشد. مدتی بعد فهمیدم که شاید قلم هم از فشار تکرارها خسته شده بود. آن روز دفتر را بستم، رفتم بیرون، زیر درخت کاج کنار جاده‌ای بی‌انتها ایستادم. ریشه‌های پیچیده‌ی کاج با خاک درگیر بودند — درست مثل افکار من با واقعیت.

همان‌جا برای اولین بار حس کردم می‌خواهم بازگردم. نه به گذشته، بلکه به درون خودم؛ جایی که همیشه ازش فرار کرده بودم. فهمیدم امید چیزی نیست که بیرون از ما باشد، بلکه ذره‌ذره از درون شک‌ها رشد می‌کند، مثل جوانه‌ای که از دلِ خاکِ ترک‌خورده سر بالا می‌آورد.

از همان روز شروع کردم به نوشتن فصل “بازگشت امید”. سخت‌ترین فصلی که نوشته بودم. باید میان گذشته و آینده تعادل نگه‌می‌داشتم؛ باید پذیرفتم که تمام اشتباهاتم، شکست‌ها و درخود‌ماندن‌ها بخشی از زبان زندگی‌اند. وقتی نوشتن تمام شد، دستم می‌لرزید اما قلبم آرام بود.

در آن مسیر طولانی، افرادی آمدند و رفتند — بعضی قضاوت کردند، بعضی خندیدند، بعضی فهمیدند. اما تنها کسی که تا آخر ماند، منِ دومم بود، همان که همیشه با من بحث می‌کرد و در سکوتم زمزمه می‌کرد: «بلند شو.» و من بالاخره بلند شدم.

روزی در کافه‌ای نشسته بودم، قهوه‌ام را می‌خوردم و بی‌هدف میان آدم‌ها نگاه می‌کردم. آفتاب عصر از پنجره به فنجانم می‌تابید و بخار قهوه بالا می‌رفت. ناگهان چشمانم به کسی افتاد — ناآشنا، اما آشنا. نگاهش مثل آینه بود؛ زخمی اما صادق. در آن لحظه حس کردم فصل تازه‌ای آغاز می‌شود؛ بدون برنامه، بدون نقشه، فقط با نگاه.

فهمیدم زندگی همین است— لحظه‌هایی که بی‌دعوت می‌آیند و معنا را برمی‌گردانند. و نیمه‌تامی که همیشه حس می‌کردم، تبدیل به معنای واقعیِ زیستن شد. یعنی پیش رفتن، حتی وقتی مقصد معلوم نیست.

حالا دوباره پشت میز نشستم و این خطوط را می‌نویسم. فصل‌های زندگی‌ام گذر کرده‌اند، اما من هنوز خودم را پیدا نکرده‌ام. شاید هیچ‌وقت هم پیدا نکنم، و شاید همین ناتمام ماندن، تعریف من باشد.

وقتی این کلمات را کنار هم می‌چینم، احساس می‌کنم داستانم تمام شده است.

اما… آیا واقعاً من به پایان رسیده‌ام؟​

 

[Tiam.RTiam.R عضو تأیید شده است.]

با تشکر از Dayi جان که داخل چالش ما شرکت کردن.
طبق پاسخ‌های ایشون متن کوتاه از خلاصه کتاب زندگیشون رو نوشتیم که امیدوارم به دلشون بشینه.

@Dayi


باد سرد عصر روی پله‌های قدیمی می‌چرخید. دختربچه‌ای با لباس پسرانه و موهای نامنظم، ماشین اسباب‌بازی شکسته‌ای را در دست فشار می‌داد، انگار تمام دنیایش را همین‌جا، در میان چرخ‌های از کار افتاده‌اش دفن کرده‌اند.

در اطرافش سایه‌ها می‌رقصیدند، شعله‌هایی از تاریکی که به‌جای نور، آتش سکوت بودند. او به انتهای راه نگاه کرد — جایی که نوری مبهم مثل نفس آخر خورشید از لای دیوارها می‌گذشت.

«هاهاها… توهم می‌بینی؟» صدایی از پشت سرش آمد.

برگشت، اما کسی نبود. یا شاید بود، اما در هوای سرد حل شده بود.

قاصدکی از میان دستانش جدا شد و مثل پیامی از دل کودکانه‌اش به هوا رفت.

او لبخند زد، پوزخندی که بین طفل و پیر مرگی مشترک داشت.

در فصل «او آنجا بود»، خودش را دید، کنار پنجره‌ای با بخار نفس‌های کوچکش، و برف‌هایی که ساکت می‌افتادند روی کت خاکستریش.

در فصل «تغییر»، یادش آمد چطور اولین بار تصمیم گرفت بجنگد، با خودش، با همه‌ی سایه‌ها، با سکوت دنیا.

در فصل «سفر»، وسط کوچه‌های خیس قدم زد و دنبال دایی خیالی‌اش گشت، همان نویسنده‌ای که هیچ‌کس ندیده بود اما انگار همه‌ی جمله‌ها را از دهان او شنیده بود.

در فصل «جدال»، با خودش روبه‌رو شد — نه در آینه، بلکه در نگاه ماشینی که دیگر نمی‌چرخید.

در فصل «توهم»، سایه‌ای از جنس خنده پایین پله‌ها ایستاده بود.

در فصل «فرار»، دوید تا بالای همان پله‌ها برسد، بی‌هیچ مقصدی جز «نرسیدن».

در فصل «ایستادگی»، خسته، نشست روی آخرین پله و گفت: «هیچ‌کدوم رو حذف نمی‌کنم… چون حتی درد، بخشی از طراحی من بوده.»

پرواز، فصل بعدی بود.

قاصدک‌هایش بالا رفتند، همه‌ی آن‌هایی که با دست‌های طفلانه‌اش فوت کرده بود و به خدا سپرده بود.

یکی برگشت، اما سوخته بود. شعله‌ی تاریکی لمسش کرده بود.

او لبخند زد، گفت: «سولمیت، همین بود… همین قاصدک سوخته.»

فصل «گذر از کودکی» فقط سکوت بود. اتاقی پر از وسایل، پر از خاطره، سه صاحب، سه نسخه از خودش.

هرکدام در یک گوشه خوابیده بودند، بی‌خبر از اینکه دیگری هنوز نفس می‌کشد.

«حالا وقتشه…»

نوری از آخر مسیر زد و سایه‌ها عقب رفتند.

ماشین شکسته از دستش افتاد، روی پله‌ها غلتید، ایستاد — درست قبل از دروازه دوم.

صدای ورق خوردن کتاب آمد.

یکی از دنیای بیرون آن را بسته بود. شاید همان کسی که هیچ‌وقت نمی‌شناختش، اما حالا با خواندنش فهمیده بود که انسان یعنی سایه، یعنی نور، یعنی خطا.

قبل از تمام شدن همه چیز، نفس کشید، سرفه کرد، خندید.
«هااهاها… قاصدکا رو دیدی؟ هنوز بالا میرن…»
و بعد آرام، از دروازه عبور کرد.

🕊️ تقدیم به تمام قاصدک‌هایی که رفتند پیش خدا، در حالی که فقط باد می‌دانست تا کجا می‌رسند.​

 

[Tiam.RTiam.R عضو تأیید شده است.]

با تشکر از سونیا جان که داخل چالش ما شرکت کردن.
طبق پاسخ‌های ایشون متن کوتاه از خلاصه کتاب زندگیشون رو نوشتیم که امیدوارم به دلشون بشینه.

@اقیــانــــــوس




عنوان کتاب: جنگ تن به تن در افکار

نویسنده (با نام مستعار): ریپر

ژانر: کمدی-تراژدی-اجتماعی

پیش‌گفتار
این کتاب با تصویر یک گیاه سبزِ خوراکی آغاز می‌شود؛ طعمی که شاید تلخ باشد اما درسی برای زیستن است. خواننده گرامی، این سطور حاصل مبارزه‌ای درونی است. خواهشمندم، برای فهمیدن، مرا نه از یک منظر، بلکه از تمام زوایای ممکن بنگرید، بدون قضاوت. این منم، اما نه آن منی که قبلاً بوده‌ام.

بخش اول: زایش و انکار
فصل‌ها مانند ایستگاه‌های یک سفر پرفراز و نشیب هستند: از «تولد» تا پرسش دائمی «کی بزرگ میشم؟». سخت‌ترین بخش، نوشتن همان «واقعیت» بود؛ جایی که دست‌ها می‌لرزند و قلم توان انکار ندارد. شخصیت اصلی، خودِ نویسنده، در نگاه یک ناظر بی‌طرف، شاید «بدبخت دو عالم» باشد؛ فردی که دیر می‌فهمد، بیش از حد احساساتی است و اهمیت بیش از حدی به جزئیات می‌دهد. حسرت آنی است که کاش می‌شد همان اول، همان اولِ اول را حذف کرد تا هیچ یک از این وقایع مسیرِ ماجرا را تغییر نمی‌دادند.

بخش دوم: جدال با سایه‌ها
«زندگی همین بود؟» سوالی است که در پسِ فصل‌های سخت زمزمه می‌شود. ما در «شب گرگ درون!» با ترس‌هایمان روبرو می‌شویم؛ ترس‌هایی که در اتاق کوچک سه در چهار با کمد دیواری سرتاسری، پنجره قدیمی و گلدان‌ها، پنهان شده‌اند. فصل‌هایی مانند «کتاب بد برای بچه‌های بد…» و «شب‌های دوست نداشتنی»، نشان از سال‌هایی پر از کشمکش با اطرافیان دارند. دعواهایمان با خواهر و برادرم، هرچند تلخ، اما از خاطراتی است که همچنان دوست‌شان دارم.

بخش سوم: امید به یک یگانگی
در میان این همه، ندای «مامان؛ دوست دارم!» همچنان پابرجاست، اما قلب داستان در جستجوی آن «نیمه گمشده» می‌تپد. او کسی است که در آینده خواهد آمد؛ کسی که در کنارش می‌توان روزها غصّه خورد و خندید، و با هم تا هفتاد سالگی پیش رفت. این امید، نوری است در برابر «آینده مخوف» و زمزمه «خداحافظ من واقعی!».

لحن و تقدیم
اگرچه ممکن است خوانندگان با ترحم بخوانند و شاید صد نفری بپسندند، اما این اثر با قیمتی معادل ۶۰۰ تومان عرضه می‌شود؛ قیمتی برای سوختن و ساختن. این کتاب تقدیم می‌شود به مادر، دو دوست مجازی، یک دوست واقعی، و آن «نیمه گمشده» که هنوز نیامده است. جمله‌ای که گویاست: «شرحی زن حال و حالی زن شرح نیست!»

پایان و قضاوت نهایی
در پایان، شاید اولین جمله خریدار این باشد: «اوه پسر عجب بیچاره‌ای بوده». اما نویسنده، ریپر، می‌داند که هر کس در زندگی‌اش رنجی دارد. و در نهایت، خطاب به تمام داستان می‌گویم: زندگی همینه، باید سوخت و ساخت باهاش.​

 

[Tiam.RTiam.R عضو تأیید شده است.]

با تشکر از الهه جان که داخل چالش ما شرکت کردن.
طبق پاسخ‌های ایشون متن کوتاه از خلاصه کتاب زندگیشون رو نوشتیم که امیدوارم به دلشون بشینه.

@..𝐸𝐿𝒜𝐻𝐸..




ژانر: اجتماعی، عاشقانه

مقدمه/پیشگفتار

همیشه، فکر می‌کنم که اشتباه انجام دادم.
فرقی نمی‌کند، حتی وقتی که در درست‌ترین حالت ممکن قرار دارد، شک و تردید همانند پیچکی شوم،
به دور تصمیم‌های من پیچیده شده است.
این روایت، داستان زندگی یک آدم معمولی است.
غرق شده در دنیای محصور و تکراری خودش.
اگر به خواندن چیزهای حوصله‌سر بر علاقه دارید،
این رمان را از دست ندهید!
صفحه تقدیم

تقدیم به کسی که خیلی دوستش دارم.

این صفحه تقدیم می‌شود به کسی که خیلی دوستش دارم،
و مادر، پدر، و خواهران عزیزم.
همچنین، تقدیم به مشوق اصلی‌ام در نوشتن.
(فصل کودکی)
کودکی‌ام در سایه سادگی گذشت.
خاطراتی کم‌رنگ، شبیه عکس‌های قدیمی و بی‌رنگ.
نه شورشی بودم، نه نابغه؛ صرفاً کودکی کردم.
(فصل نوجوانی - فصل دشوار)
نوجوانی، فصلی که ای کاش حذف می‌شد.
پر از حماقت‌هایی که هنوز تلخی‌شان باقی است.
آن روزها، قفل زدم روی ایده‌هایی که امروز پوچ به نظر می‌رسند.
کاش می‌شد آن سال‌ها را از این اوراق پاره کرد.
آنجا بود که شخصیت اصلی ما، خود را درگیر کرد.
روایت از دید سوم شخص

او (شخصیت اول) ساده است، گاهی تا مرز کسل‌کننده بودن.
اما یک ویژگی‌اش آزاردهنده است: قفل کردن روی یک هدف.
بیخیال نمی‌شود، حتی وقتی منطق فریاد می‌زند که کافی‌ست.
این همان چیزی‌ست که از او بدم می‌آید.
توصیف صحنه

حالا به اتاقش نگاه کنید؛ مرکز جهان اوست.
وارد اتاق که می‌شوید، یک تخت بزرگ در مرکز آن قرار دارد.
سنگینی روزها را به دوش می‌کشد.
پنجره‌ای قدی کنار تخت، که تنها راه فرار خیالی اوست.
دو کمد دیواری با درهای سفید رنگ،
و کف اتاق که پارکت شده و همیشه تمیز است.
زندگی‌ای که به دقت چیده شده تا شبیه هیچ چیز غیرعادی نباشد.
شخصیت‌های اصلی و وقایع

در تمام این مسیر، کسی بود که همیشه با من بوده.
کسی که کمکم کرده، دوستم داشته و مشوقم بوده.
او، مهم‌ترین شخصیت این کتاب، به جز خود من است.
ماجراهای ما؟ واقعاً داستان خاصی ندارم که بشه بهش پرداخت!
صرفاً حضور مداوم یک نفر در این زندگی معمولی و ساده.
نگاه به پایان

فکر می‌کنم به چیزهایی که می‌خواستم رسیدم، چه کم چه زیاد.
مسیر طی شد، با همه خوبی و بدی‌هایی که مرتکب شدم.
این زندگی با من پایان یافت.
نمی‌دانم می‌توانم درس عبرتی باشم یا نه…
در هر حال مهم نیست، زندگی جریان خواهد داشت، چه با من، چه بی‌من!
جملات پایانی و نقد

اگر کسی آن را تا انتها بخواند،
احتمالاً اولین جمله‌اش این خواهد بود: “آخیش، تموم شد. چه قدر حوصله‌ام سر رفت!”
یا با تعجب می‌پرسد: “واقعاً با چه منطقی، زندگیت رو نوشتی؟”
من، الهه، واسه یه زندگی معمولی، از کتابم راضی هستم.
این سادگی، شاید تنها صداقتی باشد که توانستم ارائه دهم.
برای خوانندگان با سلیقه‌ی خاص، شاید یکی، دو نفر نهایت.
قیمت کتابم؟ بیان بخونن فقط!
به خودم می‌گویم: “نوشتن را ادامه بده، قلمت بهتر خواهد شد.”
پایانِ راه.




​

 

[Tiam.RTiam.R عضو تأیید شده است.]

با تشکر از زهرا جان که داخل چالش ما شرکت کردن.
طبق پاسخ‌های ایشون متن کوتاه از خلاصه کتاب زندگیشون رو نوشتیم که امیدوارم به دلشون بشینه.

@NAHIT

سایه‌نشین
«نمی‌دانستم کجا هستم و چه هستم؟» این اولین زمزمه‌ای بود که در سکوت مطلقِ آغاز شنیده شد. دور و برم هیچ‌چیز دیده و حس نمی‌شد؛ تنها چیزی که می‌فهمیدم این بود که در جای غریبی در خودم جمع شده‌ام. این فضای وهم‌آلود، نه تلاشی برای گریز بود و نه آغاز یک مقصد، بلکه شروع فصل اول بود: کودکی، به قصدِ ماجراجویی. آنجا، در انبوه معصومیت و کنجکاوی، هر قدم یک کشف بود، هر سایه، وعده‌ای پنهان.

اما ماجراجویی طولی نکشید که به فصل دوم بدل شود: نوجوانی، در پی یافتن گمشده. این گمشده، نه شیء بود و نه مکان، بلکه همان تفاوتِ اصیلی بود که در پیش‌گفتار کتاب ذکر شده بود: «داستانِ آدمی که می‌خواست متفاوت باشد اما…». در این برزخِ یافتن، هر ارتباطی، تلاشی برای هم‌سفر شدن بود؛ یافتن کسی که بتواند این مسیر پر پیچ و خمِ روی جلد را با او شریک شد.

سپس، ناگهان، شعله‌ها فروکش کردند و فصل سوم سر رسید: جوانی، جنگیدن برای رویایِ سوخته. در این فصل بود که آن آدمِ دیوانه‌ای که در نگاه سوم شخص (منِ ناظر) تبلور یافته بود، شروع به خودفراموشی کرد؛ غرق در نبرد برای چیزی که شاید هرگز نباید برایش می‌جنگید.

آنگاه، تلخ‌ترین برهه فرا رسید، فصلی که شاید باید حذف می‌شد: کویر باران‌زده (پیری). جایی که حتی خاطرات هم بوی خاکستر می‌دادند. این بخش، تلاشی بود برای زنده ماندن در خاکستری از وجود که حاوی خاطرات و حالِ خوشی بود که به دیگران هدیه شده بود. این کویر، تلاشی نافرجام برای درک این جمله بود که «زندگی چیزی جز عشق نبود…».

حال، سایه‌نشین، آن موجود تنها، در آستانه فصل آخر ایستاده است: پس از مرگ، از من چه خواهد ماند؟ این دشوارترین بخش بود، چون بقای روح، وابسته به پذیرش نهایی بود. پایان زندگی‌اش، اگرچه دردناک، باید نقطه‌ای می‌شد که «مرگ قشنگ» باشد؛ مرگی که خود، آخرین ماجراجویی باشد، نه صرفاً یک پایان الکی.

خواننده، که اکنون خاص‌ترین فرد است، شاید در انتها بگوید: «عععععجب؛ که اینطور!». و سایه‌نشین، با هر کسی که لحظه‌ای در سایه‌اش نشسته، در این جهانِ عجیب، سهیم خواهد شد.​