در حال ویرایش شعر ساعت های مرده | به قلم seti

[Evil girl]

۹. دروغِ پایان

هر شب، ما پایان را فریاد می‌زنیم،

فریادی که صبح با طلوعِ دروغین،

بی‌اثر می‌شود.

پایان، تنها یک حربه است

برای رام کردنِ این انتظارِ تلخ.

 

[Evil girl]

۱۰. تراژدیِ آهسته

زندگی، یک تراژدی نیست؛

یک اجرایِ تکراریِ طولانی‌ست،

بدونِ دیالوگ، با نورپردازیِ ضعیف.

و ما، تماشاگرانِ خسته‌ایم

که جایمان را عوض نمی‌کنیم.

 

[Evil girl]

۱۱. تعادل کج

ترازو به سمتِ پُر، خمیده می‌ماند،

و ما زیرِ این کژی، نفس می‌کشیم.

هیچ وزنی، حقیقتِ خود را نمی‌یابد،

مگر آنکه سنگین‌تر از هویتش باشد.

 

[Evil girl]

۱۲. شهرِ ناگفته‌ها

در این شهر دیوارها گوش دارند،

اما هیچ دیواری سخن نمی‌گوید.

هر تَرَک، داستانی از فریادی‌ست

که میانِ آجرها

مدفون شد.

 

[Evil girl]

۱۳. خیرگی به عقربه‌ها

به عقربه‌هایی خیره می‌شویم که

ایستاده‌اند؛

نمی‌دانیم آیا آنها ما را به عقب می‌کشند،

یا ما هستیم که جلو رفتن را فراموش کرده‌ایم؟

 

[Evil girl]

۱۴. وعدهٔ طلوع

هر صبح، وعدهٔ یک شروعِ خوب می‌آید؛

اما رنگِ آسمان همیشه همان رنگِ دیروز است.

غروب می‌آید و می‌رود،

و ما در سایهٔ این تکرارِ ممتد

قد می‌کشیم.

 

[Evil girl]

۱۵. قفلِ دهان

قفل بر دهان، با کلیدی از جنسِ ترس

محکم شده است.

اگرچه هزاران راه برای شکستنِ قفل هست؛

اما ترس،

سنگین‌تر از هر راه‌حلی است.

 

[Evil girl]

۱۶. خاطرهٔ نان

کودکان دیگر طعمِ نان را نمی‌شناسند،

فقط صدای خش‌خشِ کیسه‌های خالی را می‌شنوند.

خاطرهٔ سیر بودن

از حافظهٔ شهر پاک شده.

 

[Evil girl]

۱۷. سنگینیِ زنجیر

زنجیرها نامرئی‌اند،

اما وزنشان را فقط کسانی می‌فهمند

که به تکرار سعی در حرکت داشته‌اند.

این زنجیر از جنسِ عادت است.

 

[Evil girl]

۱۸. حقیقتِ سایه

سایه، گاهی حقیقتِ پنهان ماست؛

آنچه پنهان می‌کنیم،

آنقدر بزرگ است که از بدن جدا نمی‌شود.

و ما در سایه‌مان گم شده‌ایم.