دانستنی‌های‌پزشکی مهندسی ایمپلنت‌

[HIIIS]

مقدمه‌:
یکی از مشکلات کلاسیک ایمپلنت‌ها این بود که بدن انسان به یک جسم با سختی ثابت پاسخ التهابی می‌دهد. استخوان، غضروف، و اندام‌ها هر کدام سختی متفاوتی دارند. اگر ایمپلنت خیلی سفت یا خیلی نرم باشد، بدن با فیبروز، التهاب یا حتی شکست ایمپلنت واکنش نشان می‌دهد.

 

[HIIIS]

پیشرفت جدید:
امروزه ایمپلنت‌هایی طراحی شده‌اند که بعد از قرار گرفتن در بدن، به‌صورت لحظه‌ای ویژگی مکانیکی خود را تطبیق می‌دهند.
مثلاً:

۱.اگر در کنار استخوان قرار گیرند سخت‌تر می‌شوند.
۲.اگر با بافت نرم در تماس باشند، نرم و انعطاف‌پذیر باقی می‌مانند.
۳.سنسورهای داخلی تغییر فشار، کشش و دما را ثبت می‌کنند و با واکنش‌های کوچک، محیط را پایدار نگه می‌دارند.

این توانایی باعث می‌شود ایمپلنت‌ها کمتر رد شوند، بهتر جوش بخورند و طول عمرشان افزایش یابد.

 

[HIIIS]

چرا مهم است؟
چون برای اولین بار ایمپلنت‌ها از «قطعات مکانیکی» به سمت «بخش‌هایی زنده‌مانند و واکنش‌پذیر» حرکت می‌کنند.
این یعنی آینده‌ی جراحی‌های ارتوپدی، قلبی، عصبی و حتی دندان‌پزشکی کاملاً متحول می‌شود.

 

[HIIIS]

نتیجه‌گیری:
ما به دورانی نزدیک می‌شویم که ایمپلنت‌های بدن، نه‌فقط جایگزین بخش آسیب‌دیده، بلکه همراه فعال بدن خواهند بود. مرز میان «ساخت انسانی» و «بافت طبیعی» هر روز کم‌رنگ‌تر می‌شود.