اختصاصی ترآ
- نویسنده موضوع -Taraneh
- تاریخ شروع
« یوسف کنعان من کنعان شعرم پیرشد،
باز آی ازمصر باور کن که دیگر دیرشد،
دردِ هجرت چشم یعقوب دلم راپیر کرد!
پس توپیراهن بیاور نالهام شب گیرشد
ای که چون موسی عصایت را به دلها میزنی
مردم از غم این عصا درقلب من تیر شد!
باز آی ازمصر باور کن که دیگر دیرشد،
دردِ هجرت چشم یعقوب دلم راپیر کرد!
پس توپیراهن بیاور نالهام شب گیرشد
ای که چون موسی عصایت را به دلها میزنی
مردم از غم این عصا درقلب من تیر شد!
ای مسیحای تمام شیعیان عیسای من!
نی غلط گفتم که عیسائیت عالم گیر شد
فصل غم اندوه بی پایان خزان بی بهار
شعله زد بر خاک خاک سرزمینم قیر شد
آسمان سینه ام ابریست ای باران ببار...
بس نباریدی دلم چون سوره ی تکویر شد».
نی غلط گفتم که عیسائیت عالم گیر شد
فصل غم اندوه بی پایان خزان بی بهار
شعله زد بر خاک خاک سرزمینم قیر شد
آسمان سینه ام ابریست ای باران ببار...
بس نباریدی دلم چون سوره ی تکویر شد».
شده باران بزند قلب تو دیوانه شود؟
همهی خاطره ها نزد تو بیگانه شود؟
شده از دست کسی یک دفعه دلگیر شوی ؟
او در آغوش کسی باشد و تو پیر شوی؟
شده با جان و دلت عاشق و مجنون باشی؟
او کنار دگری باز تو دلخون باشی؟
شده با یاد کسی تا به سحر گریه کنی؟
با خدا درد و دل و پیش همه شکوه کنی؟
شده روزی برسد بغض امانت ندهد؟
آنقدر گریه کنی هیچ ز یادت نرود؟
همهی خاطره ها نزد تو بیگانه شود؟
شده از دست کسی یک دفعه دلگیر شوی ؟
او در آغوش کسی باشد و تو پیر شوی؟
شده با جان و دلت عاشق و مجنون باشی؟
او کنار دگری باز تو دلخون باشی؟
شده با یاد کسی تا به سحر گریه کنی؟
با خدا درد و دل و پیش همه شکوه کنی؟
شده روزی برسد بغض امانت ندهد؟
آنقدر گریه کنی هیچ ز یادت نرود؟