مقدمه:
شعر، چون بنایی باشکوه، بر پایههایی استوار استوار است. یکی از این پایههای بنیادین، وزن و قافیه هستند؛ دو عنصر دیرین که نه تنها به شعر موسیقی و آهنگ میبخشند، بلکه ساختار، هویت، و گاهی حتی معنای آن را شکل میدهند. در تالار «محفل شعرورزی»، ما این سازههای کهن را نه فقط به عنوان قالبی صرف، بلکه به عنوان چراغی برای فهم عمیقتر بیان شاعرانه، از گذشته تا به امروز، بررسی خواهیم کرد.
شعر، چون بنایی باشکوه، بر پایههایی استوار استوار است. یکی از این پایههای بنیادین، وزن و قافیه هستند؛ دو عنصر دیرین که نه تنها به شعر موسیقی و آهنگ میبخشند، بلکه ساختار، هویت، و گاهی حتی معنای آن را شکل میدهند. در تالار «محفل شعرورزی»، ما این سازههای کهن را نه فقط به عنوان قالبی صرف، بلکه به عنوان چراغی برای فهم عمیقتر بیان شاعرانه، از گذشته تا به امروز، بررسی خواهیم کرد.