مشاعره |مشاعره با اشعار حسین منزوی|

[شکوفـہ بـھـاری]

ای که با نامت جهان آغاز شد | دفتر ما هم به نامت باز شد

حسین منزوی زادهٔ ۱۳۲۵ در زنجان است. او که در ۱۴ سالگی شاعری را آغاز کرده بود، اولین دفتر شعرش را با نام «حنجرهٔ زخمی تغزل» به چاپ رساند. از دیگر آثار وی می‌توان به «تیغ و ترمه» و با «عشق تاب می‌آورم» اشاره کرد.

شعر اول:
بال پریدنم هدیه نمی‌دهی اگر
می‌شکنی ز من چرا پای دویدن؟ این مکن

بخشی از اشعار حسین منزوی را مطالعه کنید.​

 

[Delaram*]

نه اگر تخته پاره قایق باش
بار پارو و لنگر و سکان
بفکن و دور از این علایق باش
هیچ باد مخالف اینجا نیست
با همه بادها موافق باش

 

[شکوفـہ بـھـاری]

نه اگر تخته پاره قایق باش
بار پارو و لنگر و سکان
بفکن و دور از این علایق باش
هیچ باد مخالف اینجا نیست
با همه بادها موافق باش

شب اگر باشد و می باشد و من باشم و تو
به دو عالم ندهم گوشهٔ تنهایی را

 

[~راوـــی~]

اگر چه هیچ گل مرده دوباره زنده نشد اما
بهار در گل شیپوری مدام گرم دمیدن بود

 

[.بَهاران..بَهاران. عضو تأیید شده است.]

در بستر مسدودم، با شعر غم آلودم
آشفته‌ترین رودم، در جاری انسان‌ها!
حسین_منزوی

 

[~راوـــی~]

اگر باید زخمی داشته باشم، که نوازشم کنی
بگو تا تمام دلم را شرحه‌شرحه کنم

 

[شکوفـہ بـھـاری]

اگر باید زخمی داشته باشم، که نوازشم کنی
بگو تا تمام دلم را شرحه‌شرحه کنم

من از تو سرو عزیزم ثمر نمی‌خواهم
که غیر سایه‌ای از تو، به سر نمی‌خواهم

 

[Delaram*]

من و تو آن دو خطیم آری موازیان به ناچاری
که هر دو باورمان زآغاز به یکدگر نرسیدن بود

 

[~راوـــی~]

دستی که به دست من بپیوندد نیست
صبحی که به روی ظلمتم خندد نیست

 

[شکوفـہ بـھـاری]

دستی که به دست من بپیوندد نیست
صبحی که به روی ظلمتم خندد نیست

تشت زری‌ست خورشید، گلگون، لبالب از خون
تیغی که باز کرده‌ست، خون از رگ سیاووش