من معمولا از اینجور چیزها نمینویسم ولی فکر میکنم اینبار لازم است.
گاهی خوب میشود که یک چهاردیواری وجود داشته باشد که فقط در آن جمع شویم؛ دور شویم از دنیایی که پر از تنهایی های بی دلیل، خشونتهای بی معنی، فریادهای بیصدا و سکوتهای دردناک شده است. آنگاه که گل ها در زیر تودهای از غبار و مه پنهان میشوند بهترین زمان برای ساختن دنیای خودمان است. دنیایی از جنس نوشتن، دنیایی با حس بودن، دنیایی با حس زندگی.
و چه بهتر که آن را در این گوشهی تقریبا امن جهان باهم بسازیم.
سالگرد تاسیس این خانهی زیبا مبارک.
بیصدا