آموزشزبانخارجی مسند
- نویسنده موضوع HIIIS
- تاریخ شروع
1.تعریف «مُسْنَد» (در صرف):
مُسْنَد در صرف عربی به فعلی گفته میشود که به ضمیر متصل (رفعی) ختم شده باشد و آن ضمیر نقش فاعل را دارد.
مثال: «کَتَبْتُ» – «تاء» ضمیر متصل فاعلی است و «کتب» مسند الیه (اسناد داده شده به آن). به کل کلمه «کتبتُ» مسند میگویند.
در واقع:
*مسند: فعل + ضمیر فاعلی متصل
*مسند الیه: همان ضمیر یا اسمی که فعل به آن نسبت داده میشود.
اما در بحث «زمانها»، ما با سه نوع مسند روبروییم:
۲. مسند در زمان مضارع (رفع، نصب، جزم):
در مضارع، ضمایر به صورت پیشوند + پسوند میآیند.
الف) مسند مرفوع (حالت عادی):
اَکْتُبُ (من مینویسم)
تَکْتُبُ (تو مینویسی – مذکر)
تَکْتُبِینَ (تو مینویسی – مؤنث)
یَکْتُبُ (او مینویسد – مذکر)
تَکْتُبُ (او مینویسد – مؤنث)
نَکْتُبُ (ما مینویسیم)
یَکْتُبَانِ (آن دو مینویسند)
تَکْتُبَانِ (آن دو زن مینویسند)
یَکْتُبُونَ (آنها مینویسند – مردان)
تَکْتُبْنَ (آنها مینویسند – زنان)
ب) مسند منصوب (با ادوات نصب مثل «أن، لن، کی»):
حذف حرف رفع (نون در افعال خمسه، یا تغییر ضمه به فتحه در بقیه):
لَنْ أَکْتُبَ
لَنْ تَکْتُبَا
لَنْ یَکْتُبُوا
ج) مسند مجزوم (با ادوات جزم مثل «لم، لا ناهیه، لام امر»):
حذف حرف رفع یا سکون:
لَمْ أَکْتُبْ
لَمْ یَکْتُبُوا
در این حالت، «مسند» در حالات مختلف صرفی بررسی میشود.
۳. مسند در زمان امر (فعل امر متصل به ضمیر):
فعل امر فقط برای دوم شخص است؛ پس ضمایر آن:اُکْتُبْ (تو بنویس – مذکر مفرد) – اصلش «اُکْتُبَ» که به سکون مجزوم شده.
اُکْتُبِی (تو بنویس – مؤنث مفرد)
اُکْتُبَا (شما دو نفر بنویسید)
اُکْتُبُوا (شما مردان بنویسید)
اُکْتُبْنَ (شما زنان بنویسید)
اینها هم «مسند» محسوب میشوند چون فعل + ضمیر فاعلی متصل دارند.