مشاوره فعال مشاوره‌ی داستانک | مشاور Ravi

[گربه نقره ای=))]

خب راستش
من برای دلنوشتم فرصت نکردم شخصیت پردازی دقیق انجام بدم پس از این موضوع خوشحالم

 

[RAVI M]

پس بریم سراغ بخش سوم که فضاسازی هست. ما دو نوع فضاسازی داریم. یک نوع مربوط به توصیفاتی هست که برای درک بهتر داستان گفته میشه. مثل ابر و مه و خورشید و فلک و یک نوع برای ادامه داستان هست، مثلا پیش‌نیازهایی بیان میشه که مخاطب بتونه آمادگی برای روبه‌رو شدن با اتفاقات داستان رو داشته باشه.
برای اولی ما میایم توصیف می‌نویسیم. اینکه شخصیت چه شکلیه، اطرافش چطوره، هوا چطوره، حسش اون لحظه به چه شکل هست و به عبارتی همون چیزهایی رو توی این دسته به کار می‌بریم که در ادبیات ازش به عنوان آرایه‌های استعاره، تشبیه، حسن تعلیل، اغراق، کنایه و سایر آرایه‌های بدیع معنوی یاد می‌کنن، برای درک بهتر یا زیبایی بیشتر هستن. نوع دوم که نامحسوس‌تر هست چیزهایی هستن که ما باهاش حس داستان رو می‌فهمیم. مثلا یکی از شخصیت‌ها می‌خواد چیزی بگه، دستاش می‌لرزه، به لکنت میوفته و چشماش می‌چرخن، یعنی اضطراب داره، شاید می‌ترسه چیزی رو بگه و این نوع احساسات که نشون می‌ده قراره یک چیزی بشنویم که تعجب کنیم یا غیر منتظره باشه. در کل این مورد در صورت نوشته شدن به شکل درست باعث می‌شه که داستان خیلی بهتر ادامه پیدا کنه.
سوالی ندارید؟

 

[گربه نقره ای=))]

متوجه نشدم؟

 

[RAVI M]

برای اینکه بهتر متوجه بشید من چندتا مثال از داخل آثار انجمن براتون مثال می‌زنم.

باد با موهای پرنورش می‌رقصید.

این مورد از نوع اول هست. نویسنده صحنه‌هایی رو توصیف کردن که به ما یه تصور می‌ده و ما می‌تونیم به راحتی یه تصویر از اون لحظه داشته باشیم.

ناخودآگاه مرواریدی در چشمم راهی زمین می‌شود. قلبم از دیدن تصویر به درد می‌آید. به خودم می‌آیم و متوجه می‌شوم دارم نفس‌نفس می‌زنم.

این مورد که از داخل اثر خودتون هست به ما نشون می‌ده که شخصیت داره یه چیزی رو می‌بینه که غمگینه و ما علاوه بر درک این حس، قراره دلیل تداعی اون رو هم ببینیم. مربوط به نوع دوم هست.
در کل مورد اول مربوط به توصیفات ساده هست و مورد دوم برای چیزهایی که مخاطب رو آماده دریافت یه اتفاق یا اطلاعات می‌کنن.

 

[گربه نقره ای=))]

بله الان متوجه شدم

 

[RAVI M]

خب بخش آخر رو هم توضیح بدیم که بعدش بریم سراغ اینکه چطور اثرتون ویرایش بشه.
مورد آخر که خیلی مهمه اینه که لحن و نوع روایت رو به همراه نوع جملات حفظ کنید.
لحن همون چیزی هست که داستان رو به شکلی که باید تداعی بشه، نشون می‌ده، درست مثل وزن شعر هست که ارتباط مستقیم با موضوع داره. نوع انتخاب کلمات و شیوه بیان باعث میشه که اثرتون حس بهتری داشته باشه. همچنین جمله‌بندی خیلی مهمه چون سطح اثر رو ارتقا می‌‎ده، اینکه با توجه به ضمیر فعل رو بنویسید و جملات بلاغی نباشن و جای نقش‌ها عوض نشه. در آخر نوع روایت باید به صورت یکسان در اثر حفظ بشه. اگر داستان محاوره شروع میشه باید تا آخر به صورت محاوره بمونه و اگر ادبی هست باید ادبی بشه. این مورد توی تمام آثار مشترکه و مخصوص داستانک یا دلنوشته نیست. سوالی هست؟

 

[گربه نقره ای=))]

خیر