در طی قرنها نامه نگاری همچون یک رفتار اجتماعی رواج داشته است، رفتاری که با دامن گرفتن فردگرایی و دلنگرانی فردی همراه بوده است. نامه نگاری در واقع یک بازی ساده بود نه نوع ادبی خاص و در نتیجه یک فضای ادبی آزاد را تشکیل می داد، هر چند که مجموعه هایی از نامه ها و خودآموزها الگوهایی برای این کار به دست میدادند.
نامه واسطه مبادلات روشنفکرانه و اساس جمهوری ادبیات بود و در عین حال از رساله خیلی ساده تر و سر راست تر بود. داستان نویسی از نامه نگاری بهره گرفت تا ظواهر اصالت را به نمایش بگذارد نامه در حاشیه انواع ادبي شناخته شده همواره به صورت ابزاری در جهت به زیر سؤال بردن نگارش و سؤالی در باب حدود ادبیات باقی مانده است.