طنز نمد، نمت، نمیخ | نسل جدید با حروف قهر کرده!

قسمت ۱۱ | کوتاه‌نویسی بین دوستان
این نوع کلمات بیشتر در جمع‌های صمیمی جا می‌افتند. هر گروه دوستانه ممکن است برای خودش چند کلمه و اصطلاح اختصاصی داشته باشد. چیزی که برای یک گروه کاملاً واضح است، برای فردی خارج از آن گروه ممکن است شبیه رمزگذاری نظامی باشد! به همین دلیل، زبان چت گاهی تبدیل به یک زبان کوچک و مخصوص همان جمع می‌شود و تازه وقتی عضو جدید وارد گروه می‌شود، اولین مأموریتش یاد گرفتن همین زبان است!
 
قسمت ۱۲ | نسل‌ها و تفاوت زبانی
هر نسل شیوه‌ی خودش را برای کوتاه کردن و تغییر دادن زبان دارد. نسلی که با پیامک بزرگ شده، یک مدل می‌نویسد و نسلی که با شبکه‌های اجتماعی بزرگ شده، مدل دیگری. این تغییر طبیعی است و در همه‌ی زبان‌ها اتفاق می‌افتد.
اما سرعت تغییر امروز بیشتر شده، چون ارتباطات بسیار سریع‌تر از گذشته‌اند. امروز یک اصطلاح می‌تواند در مدت کوتاهی بین هزاران نفر پخش شود.
 
قسمت ۱۳ | مشکل اصلی کجاست؟
کوتاه‌نویسی تا وقتی در جای مناسب استفاده شود، مشکل خاصی ندارد. مشکل زمانی شروع می‌شود که شکل چتی وارد متن رسمی، آموزشی یا کاری شود. اگر مخاطب نداند «نمد» یعنی چه، ارتباط به جای سریع‌تر شدن، کندتر می‌شود!
زبان قرار است کار ارتباط را راحت کند، نه اینکه هر پیام را تبدیل به معمای فرار کند. پس مسئله، خود کوتاه‌نویسی نیست. مسئله، استفاده‌ی درست از آن است.
 
قسمت ۱۴ | زبان رسمی و غیررسمی
یکی از مهم‌ترین چیزها، تشخیص موقعیت است.
با دوستت می‌توانی خیلی راحت و محاوره‌ای بنویسی، اما در نامه، گزارش، درخواست کاری یا متن رسمی بهتر است کلمات کامل باشند.
مثلاً «نمی‌تونم» در گفت‌وگو طبیعی است، اما در متن رسمی «نمی‌توانم» انتخاب مناسب‌تری است.
یعنی لازم نیست زبان چت را نابود کنیم. فقط باید بدانیم کجا از آن استفاده کنیم. هر چیزی جای خودش را دارد؛ حتی «نمد»!
 
قسمت ۱۵ | آیا باید با این کلمات بجنگیم؟
نه؛ زبان را نمی‌شود با دستور و بخشنامه متوقف کرد. کوتاه‌نویسی بخشی از تغییر طبیعی زبان است و احتمالاً شکل‌های جدیدتری هم در آینده به وجود می‌آیند. قرار نیست با هر اصطلاح جدید، فرهنگستان تشکیل جلسه بدهد اما می‌توانیم بین زبان سریع و زبان دقیق تعادل ایجاد کنیم.
یعنی در چت راحت باشیم و در جای لازم، درست و کامل بنویسیم.
 
قسمت ۱۶ | راهکار اول، تشخیص موقعیت
قبل از نوشتن فقط یک سؤال ساده از خودمان بپرسیم: «مخاطب من کیه؟»
اگر دوستمان است، کوتاه‌نویسی مشکلی ندارد.
اگر استاد، مدیر، مشتری یا یک مخاطب رسمی است، بهتر است جمله‌ها کامل‌تر باشند.
همین تشخیص ساده جلوی خیلی از سوءتفاهم‌ها را می‌گیرد. بالاخره «بمچ» برای دوست شاید شوخی باشد، برای مدیر شاید پایان یک دوره‌ی کاری!
 
قسمت ۱۷ | راهکار دوم، کلمات کامل را تمرین کنیم
گاهی عمداً کلمات را کامل بنویسیم. به‌جای «نمد» بنویسیم «نمی‌دانم»، به‌جای «نمت» بنویسیم «نمی‌توانم». این کار کمک می‌کند شکل کامل کلمات برایمان غریبه نشود. قرار نیست هر پیام را تبدیل به انشا کنیم؛ فقط نباید نسخه‌ی کامل کلمات را فراموش کنیم.
زبان هم مثل عضله است. اگر استفاده نشود، ضعیف می‌شود!
 
قسمت ۱۸ | راهکار سوم، خواندن بیشتر
یکی از بهترین راه‌ها برای حفظ نوشتار درست، خواندن متن‌های خوب است. کتاب، مقاله، داستان و نوشته‌های رسمی باعث می‌شوند شکل درست کلمات بیشتر جلوی چشممان باشد.
وقتی زیاد ببینیم «نمی‌دانم»، مغز یادش می‌ماند که «نمد» فقط نسخه‌ی چتی آن است.
در نتیجه می‌توانیم بین دو سبک نوشتاری راحت‌تر جابه‌جا شویم. یعنی هم زبان چت را بلد باشیم، هم زبان درست‌نویسی را.
 
قسمت ۱۹ | تعادل، نه حذف
قرار نیست برگردیم به دورانی که برای هر پیام دوستانه یک نامه‌ی رسمی بنویسیم! کوتاه‌نویسی سرعت و صمیمیت خودش را دارد و در جای خودش کاملاً کاربردی است. از طرف دیگر، نوشتن کامل کلمات باعث می‌شود منظور دقیق‌تر و قابل‌فهم‌تر منتقل شود.
پس هدف این نیست که «نمد» را از زندگی حذف کنیم؛ هدف این است که بدانیم کِی «نمی‌دانم» بنویسیم. زبان خوب یعنی توانایی انتخاب بین این دو.
 
قسمت ۲۰ | جمع‌بندی
در نهایت، «نمد»، «نمت» و بقیه‌ی این کلمات دشمن زبان فارسی نیستند؛ آن‌ها بخشی از زبان محاوره و ارتباطات امروزی‌اند اما اگر همه‌جا با زبان چت بنویسیم، کم‌کم مرز بین نوشتار رسمی و غیررسمی از بین می‌رود. پس گاهی سرعت را کنار بگذاریم و اجازه بدهیم کلمات کامل نفس بکشند!
با دوستمان «نمد» بگوییم، اما در متن رسمی «نمی‌دانم» بنویسیم.
«نمت» را برای چت نگه داریم و در جای رسمی بنویسیم «نمی‌توانم».
خلاصه، قرار نیست کلمات را از زندگی حذف کنیم؛ فقط باید یاد بگیریم هر کلمه را سر جای خودش بنشانیم. چون اگر همین‌طور پیش برویم، چند سال دیگر شاید «سلام، خوبی؟» هم تبدیل شود به «سخ؟»!
 
عقب
بالا پایین