محفل ادبی [ حرف دل آدم های معمولی ]

بیا برای باران غم‌های هم چتر باشیم نه ابر.
 
خوشا به حال
عاشقانی که
معشوقِ، معشوقشان هستند!
 
هیچوقت هیچوقت آدمای تو زندگیم برای من اون چیزی نبودن که من براشون بودم .
💔
 
هروقت عزیزجون دلتنگ حاج‌آقا خدابیامرز میشد ،
تو چشماش اشک حلقه میزد .
می‌گفتیم عزیز ؛ الانه که از چشمات بارون بیاد .
دست میکشید به موهامون ، همون‌جوری که داشت نریختن اشکایِ چشمشو کنترل میکرد ،
می‌گفت نه ننه ؛ نه دورت بگردم .
هوا آلودس غبار داره ، رفته تو چشمم اینجوری شده.
الآنم هوای شهر همینه .
چند میلیون آدمِ دلتنگِ دلگیرِ دلسوخته تو این شهرن ، که تو چشماشون قطرات اشک آهسته میرقصه و وقتی نگاهشون می‌کنی ، آروم بهت لبخند میزنن و میگن خیلی هوا آلوده‌ شده‌ها . .
 
ادعای بی‌تفاوتی سخت است!
آن هم
نسبت به کسی که
زیباترین حس دنیا را
با او تجربه کردی¡
 
تنها نشسته ام و چای می نوشم و
بغض می کنم..
هیچکس مرا به یاد نمی آورد!
این همه آدم روی کهکشان به این بزرگی
و من حتی آرزوی یک نفر هم نبودم . . .
 
‏راجبش دراز کشیدم کف اتاق و به سقف زل زدم.
 
دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت
دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور
 
اعتماد به نفس یعنی برای خودت زندگی کنی

  • بایستی و از سوژه ای که خوشت آمده عکس بگیری!
  • وسط پیاده رو عزیزانت را در آغوش بگیری
  • وسط جمع قربان صدقه ی مادرت بروی
  • در کوچه با بچه ها دنبال بازی کنی
  • ابراز علاقه کنی به کسی که دوستش داری
  • بخندی، گریه کنی
  • از کنار گذاشتن آدم هایی که تو را نمیفهمند خجالت نکش!

عمرمان قرار نیست جاودانه باشد...
 
- بعضی وقت‌ها بزرگ‌ترین لطفی که می‌توانیم در حق خودمان بکنیم، این است که جرئت کنیم از محدوده‌ی امنمان بیرون بیاییم و به زندگی اجازه دهیم ما را با آدم‌ها، مکان‌ها و فرصت‌های تازه‌ای آشنا کند، چون خیلی از اتفاق‌های خوب درست آن‌سوی عادت‌هایمان منتظرند.
 
شما برای پاسخ‌دادن باید به انجمن ورود کنید.
کی این تاپیک رو خونده (کل خوانندگان: 45)
عقب
بالا پایین