مشاعره | مشاعره با اشعار شاعران |

[Mansi]

نقش او در دل چه زیبا می‌نشست
سنگدل آیینه‌ی ما را شکست

تقدیر، این مغرور وحشی کار دستم داد
در یک شانس‌آزمایی از شش طرف آخر شکستم داد

 

[پناه.]

تقدیر، این مغرور وحشی کار دستم داد
در یک شانس‌آزمایی از شش طرف آخر شکستم داد

دست طمع چو پیش کسان میکنی دراز
پل بسته ای که بگذری از آبروی خویش

 

[Mansi]

دست طمع چو پیش کسان میکنی دراز
پل بسته ای که بگذری از آبروی خویش

شاعران از رژ قرمز چقدر کم گفتند
شب شعر و غزل و سرخی فنجان سلام

 

[پناه.]

شاعران از رژ قرمز چقدر کم گفتند
شب شعر و غزل و سرخی فنجان سلام

من که دارم در گدایی گنجِ سلطانی به دست
کِی طمع در گردشِ گردونِ دون‌پَرور کنم

 

[Mansi]

من که دارم در گدایی گنجِ سلطانی به دست
کِی طمع در گردشِ گردونِ دون‌پَرور کنم

مهربان! حرف داشتم با تو
یک جهان حرف داشتم با تو
یک جهان حرف بودم و حالا
عقده‌ای مانده در گلو هستم

 

[پناه.]

مهربان! حرف داشتم با تو
یک جهان حرف داشتم با تو
یک جهان حرف بودم و حالا
عقده‌ای مانده در گلو هستم

ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

 

[Mansi]

من فقط یاد گرفتم که چو رودی باشم
که به زیبایی این راه کفایت نکنم

 

[پناه.]

من فقط یاد گرفتم که چو رودی باشم
که به زیبایی این راه کفایت نکنم

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو

 

[Mansi]

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو

وآن دفع گفتنت که «برو، شَه به خانه نیست».
وآن ناز و باز و تندی دربانم آرزوست

 

[پناه.]

وآن دفع گفتنت که «برو، شَه به خانه نیست».
وآن ناز و باز و تندی دربانم آرزوست

تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد
چند از پی هر زشت و نکو خواهی شد
گر چشمه ی زمزمی و گر آب حیات
آخر به دل خاک فرو خواهی شد