بگـــذار برايت چاى بريزم
امروز به شكل غريبـــى خوبى
بگذار برايت چـــاى بياورم
راستى گفتـــم كه دوستت دارم؟
گفتم كه از آمدنت چقدر خوشحـــالم؟
حضورت شـــادى بخش است،
مثل حضور شعـــر و حضور قايــق ها
و خاطرات دور.
کیارستمی تو یکی از نامه هاش به
همسرش مینویسه :
با وجودِ اینکه خیلی بی حوصله ام
ولی در نامه نوشتن به تو خیلی راحتم .
به این فکر میکنم که تمام بهانه ها برایِ
همینه برای پیدا کردنِ یکی که زورش
از بی حوصلگی هات بیشتر باشه .
یکی که همراهی و هم صحبتیش
نیاز به حوصله نداشته باشه
یکی که حوصله آدم رو هیچوقت سر نبره .
و همِه همِه همِه داستان همینه ...!(:🤌🏻
روی این تخت دونفره با ملافه های گلدار تازه ، تو سرت را گذاشته ای کنار سر من ، دستت دور تنم ، آرامِ آرام خوابیده ای . تنیده ای خودت را به جانم . نفس کشیدن برایم سخت شده بس که با هر نفس عطر مقدس تنت سرازیر می شود به من . نگاهت می کنم ، لبریز نیازم و لال . به نفس کشیدنت گوش می کنم ، چه خوب است که هوای مشترکی را نفس می کشیم . آرام صورتم را نزدیک می کنم ، هُرمِ تن همیشه ملتهبت نشئه ام می کند ، انگار افیون متبرک روانم را نوازش کرده باشد . به مژه هایت نگاه می کنم ، به پلکهایت ، به لبانت ، چشمه های نوشیدنی . به صورتت ، قرص ماه ، خورشید شخصی من .
همه جانم چشم می شود ، نگاهت می کنم ، کم کم من از این عکس دونفره پاک می شوم و تو می مانی . به تمامی ، تو . که تمام ، تویی . جز تو هیچ نیست . عکس را از خیالم بر می دارم ، قاب می کنم می گذارم گوشه ناپیدای دنج دلم . هروقت دلم می گیرد ، لابلای حزن و درد و نیاز ، به معبدم پناه می برم ، به موزه آرام دلگیری که تنها یک دیوار دارد ، و روی آن یک دیوار تنها یک قاب است ، و در آن یک قاب تنها یک عکس است ، و در آن یک عکس تنها تویی .
بعد که آرام شدم روی بلندترین نیمکت شهر می ایستم ، اذان سر می دهم : اشهد انا که دنیا تو . قامت می بندم به نماز جنون ، دیوانه های شهر پشت سرم صف می بندند .....