شعر •| شعری که بر دلت نشست |•

[Delaram*]

شاخه‌ها دارد تری ور سرو دارد سروری​

ور گل کند صد دلبری ای جان تو چیزی دیگری​

​

چه جای باغ و راغ و گل چه جای نقل و جام مل​

چه جای روح و عقل کل کز جان جان هم خوشتری​

 

[Delaram*]

حال ما بی‌آن مه زیبا مپرس​

آنچ رفت از عشق او بر ما مپرس​

​

زیر و بالا از رخش پرنور بین​

ز اهتزاز آن قد و بالا مپرس​

 

[Delaram*]

ای عشق پیش هر کسی نام و لقب داری بسی​

من دوش نام دیگرت کردم که درد بی‌دوا​

 

[Delaram*]

ماییم مس*ت و سرگران فارغ ز کار دیگران​

عالم اگر برهم رود عشق تو را بادا بقا​

​

عشق تو کف برهم زند صد عالم دیگر کند​

صد قرن نو پیدا شود بیرون ز افلاک و خلا​

 

[.مَرزمِه..مَرزمِه. عضو تأیید شده است.]

ابر می‌بارید بر آینده‌ی دلگیر من
خنده می‌زد کاتب تقدیر بر تدبیر من!

اشک می‌آمد به استقبال ما وقت وداع
سخت می‌لرزید در چشمان او تصویر من

شرم اگر مانع نمی‌شد، بیشتر می‌دیدمت
بگذرند ای کاش چشمان من از تقصیر من

با سخن‌چینی مرا از چشم او انداختند
ساده‌لوحان غافلند از آه پر تأثیر من

مُصحفی هستم میان مکتب کج فهم‌ها
هرچه می‌خواهند می‌گویند در تفسیر من

هیچ ابری موجب خاموشی خورشید نیست
روسیاه است آن که کوشیده‌ست در تحقیر من

حسین‌ دهلوی