بابا لنگ دراز توی یکی از نامه هاش برای جودی ابوت نوشته بود:
جودی عزیزم!
درست است،
ما به اندازه خاطرات خوشی که از دیگران داریم آنها را دوست داریم.
و به آنها وابسته می شویم.
هرچه خاطرات خوشمان از شخصی بیشتر باشد علاقه
و وابستگی ما بیشتر می شود.
پس
[هرکسی را بیشتر دوست داریم
و می خواهیم که بیشتر دوستمان بدارد باید برایش خاطرات خوش زیادی بسازیم تا بتوانیم در دلش ثبت شویم.]
دوستدار تو؛ بابا لنگ دراز..