دلنوشته سلیله‌‌های ایرانم| اثری از توکا راد

[TWCA]

بسم خالق حق
عنوان: سلیله‌های ایرانم
ژانر: تراژدی، اجتماعی
تگ: شاخص
دلنگار: توکا راد

دیباچه:
برای اولین بار فریاد کشید
برای دل کوچک شکسته‌اش
برای چشم‌های پر از اشکش
برای لبخند زورکی‌اش
برای همه‌ی آن چیز‌هایی که ندارد؛
و در آخر برای لبخندش! ​

---

سلیله به معنای دختر هست.
سلیله‌های ایرانم یعنی دختران ایرانم.

- می‌نویسم برای تمامی دختران ایرانم شاید گاهی از خطوط حرف دل آن‌ها باشد.​

 

[Tiam.RTiam.R عضو تأیید شده است.]

•○°●‌| به نام خالق واژگان ‌|●°○•°

نویسندگان گرامی صمیمانه از انتخاب انجمن کافه نویسندگان برای ارائه آثار ارزشمندتان متشکریم!
‌‌
‌
پیش از شروع تایپ آثار ادبی خود، قوانین و نحوه ی تایپ آثار ادبی در"انجمن کافه نویسندگان" با دقت مطالعه کنید.
‌‌​

---

قوانین تایپ دلنوشته​

---

پس از گذشت حداقل ۱۵ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد دل‌نوشته بدهید. توجه داشته باشید که دل‌نوشته‌های تگ‌دار نقد نخواهند شد و در صورت تمایل به درخواست نقد، قبل از درخواست تگ این کار را انجام بدهید.
​

---

درخواست نقد دلنوشته​

---

پس از نقد پست میتوانید برای تعیین سطح اثر ادبی خود درخواست تگ بدهید.
​

---

درخواست تگ برای دلنوشته ‌​

---

شما می‌توانید پس از درخواست تگ درخواست جلد بدهید
‌​

---

درخواست جلد​

---

همچنین پس از ارسال 20 پست پایان اثر ادبی خود را اعلام کنید تا رسیدگی های لازم نیز انجام شود..​

---

اعلام اتمام آثار‌​

---

اگر بنا به هر دلیلی قصد ادامه دادن اثر ادبی خود را ندارید می توانید درخواست انتقال به متروکه بدهید تا منتقل شود..
‌​

---

درخواست انتقال به متروکه​

---

‌
○● قلمتان سبز و ماندگار●○
«مدیریت تالار ادبیات»​

 

[TWCA]

***
صدایش را خفه کرد که مبادا فحل دیگری
آن را بشنود.
لبخندش را دار زد که مبادا بشری او را قضاوت کند.
در آخر غمگین شد، گریست، پیر شد، موهایش سفید شد.
گفتند: هیچ نیست شاید عاشق کس دیگریست! ​

---

فحل: مرد​

 

[TWCA]

***
به دار آویخت کلماتش را،
قاتل لبخندش شد زیرا که او یک دختر بود!
موهای مشکی‌‌اش در جوانی سپید شد.
بیشتر از سن خود می‌فهمید، جان و عقلش دهه‌ها با هم فرق داشتند.
شادی‌اش مرد و گورستان آن نیز پیدا نشد.​

 

[TWCA]

***
رژلبی قرمز بر ل*ب می‌زند، نگران قضاوت‌هایی می‌شود!
نگران فحل‌هایی می‌شود که می‌گویند آن‌ها گناهی ندارند.
اشکش‌ جاری می‌شود، می‌ترسد از آدم‌هایی که از خدا نمی‌ترسند!
می‌ترسد از همه!​

 

[TWCA]

***
او هیچ گناهی نداشت،
تنها گناه او دختر بودن بود!
چشم‌هایی که ندانسته او را قضاوت کردند،
لسان‌هایی که ناسزا گفتند.
کدامشان را بی‌خیال شود؟
برای کدام یک اشک بریزد؟
مگر می‌شود، باشی ولی از وجود خود سیر شوی؟
چطور می‌شود باشی ولی خسته شوی؟ ​

 

[TWCA]

***
همیشه خسته بود!
خسته بود
نه خسته از کار،
نه خسته از تلاش،
نه خسته از دویدن و نرسیدن!
او، خسته بود.
از تمامی آدم‌هایی که او را قضاوت کردند،
از تمامی آدم‌هایی که به او خندیدن،
از پچ‌پچ‌های یواشکی راجب خود،
از هیس‌های فراوان،
از سکوت‌های همیشه پابرجا،
خسته بود.
از همه! ​

 

[TWCA]

***
او خسته بود!
آری او خسته بود!
از مردمان زنده‌کش مرده پرست
از دورویان،
از پچ‌پچ یواشکی،
از هیس‌های تکراری،
از چشم‌های اجباری،
از امید‌های تو خالی،
از آرزوهای پوشالی،
از خواستن و نرسیدن‌های طولانی،
از همه!
او تنها خسته بود!​

 

[TWCA]

***
او آرام‌ آرام مرد!
او را کشتند
جسمش زنده بود، اما قلبی دیگر برایش نمانده بود.
نفس می‌کشید ولی دیگر شاد نبود.
او را کشتند،
با حرف‌هایشان،
با ندیدن‌هایشان،
با گوش‌ نکردن‌هایشان!
او را کشتن ولی برایشان مهم نبود،
دیدن که چگونه جان می‌دهد.
دیدن که دست‌هایش یخ می‌کند!
آن‌ها دیدند ولی برای هیچ‌کدام مهم نبود. ​

 

[TWCA]

***
موهای او در جوانی سپید شد،
در آینه‌ی مشت خورده از حرف‌های مردم به خود نگاه انداخت.
او قاتل بود، نه قاتل جان دیگری، نه!
تنها قاتل حرف‌هایش بود.
او کلماتش را به دار آویخته بود.
مبادا چیزی بگوید که کسی ناراحت شود.
همه به فکر حال خود بودند و او به فکر حال دیگران!
او تنها می‌خواست با کسی کمی حرف بزند،
کسی را پیدا نکرد.
او می‌خواست کمی درد دل را خالی کند، اما کسی را پیدا نکرد.
حرف‌هایش را در دلش نگه داشت، تا آن‌ها را با خود به گور ببرد. ​