هممون یه سری چیزا رو از دست دادیم و یه سری چیزا رو هیچوقت به دست نیاوردیم اما بعضیا در مقابل این اتفاق دیگرانو سرزنش میکنن و بعضیا خودشونو.
دیشب فهمیدم اینایی که دیگرانو سرزنش میکنن خیلی راحت ترن خیلی خوشحال ترن و خیلی بهترن.
چون من همیشه همون آدمی بودم که خودمو سرزنش کردم.
به خاطر اینکه نتونستم دیگرانو راضی نگه دارم، به خاطر اینکه نتونستم خوب باشم و به خاطر اینکه از خودم نگذشتم.
هیچوقت نخواستم دیگران دوسم داشته باشن فقط خواستم راضی نگهشون دارم تا سرزنشم نکنن اما همیشه سرزنشم کردن، منی که میدونستم همیشه تو جمعای خونوادگی و بین دوستام تو مدرسه و خارج از اون حتی توی جامعه هم با دیگران متفاوت بودم باید با خودم متفاوت رفتار میکردم اما رچی شد سرزنشم کردن اونا عادت داشتن دیگرانو سرزنش کنن و منم خودمو. اینطوری شد که الان نمیتونم چیزی بهشون بگم چرا؟
چون همیشه پذیرفتم که مقصرم در حالی که نبودم.